Junosza-Stępowski Kazimierz
Kazimierz Junosza-Stępowski
aktor, reżyser
Jaga Juno (właśc. Iza Galewska-Stępowska, od 1922 roku do jego śmierci w 1943 roku)
26 listopada 1880 roku, Wenecja (Włochy)
5 lipca 1943 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 96-6-9)
ul. Pierackiego 17 (1937)
W latach 1890–1892 uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Naukę kontynuował w Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie (1892–1895) i rosyjskim gimnazjum państwowym w Kamieńcu Podolskim. Świadectwa szkolne z tego okresu wystawione są na nazwisko Stepnowski.
Początkowo planował poświęcić się karierze operowej (dysponował pięknym basem). Jako aktor zadebiutował na deskach Teatru Polskiego w Poznaniu. Tu przyjął pseudonim sceniczny Junosza. Od 1900 roku studiował aktorstwo u Wincenego Rapackiego i W. Szymanowskiego w Klasie Dramatycznej WTM. W latach 1901–1902 występował w Łodzi.
Do 1906 dużo podróżował, przede wszystkim po Rosji i Ukrainie (Podole), gdzie podpatrywał zachowania ludzi. Te obserwacje już wkrótce miał wykorzystać w swej grze aktorskiej. Od 1907 do 1909 roku występował w Teatrze Polskim w Poznaniu. Później krótko grał w Berlinie. Tu nawiązał kontakt z aktorem A. Bassermanem, który wywarł duży wpływ na dobór jego ról i warsztat.
Od 1909 do 1911 roku grał u Aleksandra Zelwerowicza w Łodzi, stając się wkrótce jednym z czołowych aktorów teatru polskiego. W 1912 grał w Teatrze Słowackiego w Krakowie. W tym samym roku przeniósł się do Warszawy, gdzie grał w WTR (m.in. T. Polski, T. Rozmaitości, T. Narodowy). Był aktorem, dla którego gra była najwyższą wartością. Posiadając znakomite warunki zewnętrzne, charakterystyczny głos, wyczuwalny dystans i chłód emocjonalny, grywał najczęściej ludzi silnych, dyrektorów, wyższych oficerów, władców lub tyranów. Dobrze czuł się także w repertuarze lekkim. Był mistrzem charakteryzacji. Próbował zająć się także reżyserią. Po śmierci pierwszej żony na krótko wstąpił do kawalerii Legionów Polskich. Po powrocie na scenę do 1939 gościnnie wystąpił niemal we wszystkich większych miastach Polski.
Z kinematografią związał się już w 1902, występując w Powrocie birbanta, pierwszym fabularnym polskim filmie. Mimo wysokiej pozycji, jaką osiągnął w polskiej kinematografii, często krytykował krajowy przemysł filmowy za nieudolność scenarzystów i reżyserów, za brak profesjonalnej organizacji na planie i odpowiednich funduszy. W 1921 roku pragnął się nawet przenieść na stałe do filmu niemieckiego, ale ze względu na panujący w branży filmowej kryzys, pertraktacje nie doszły do skutku. Jak sam twierdził, w filmie grał wyłącznie ze względów finansowych. Był najlepiej opłacanym przedwojennym aktorem polskim. Do roku 1939 wystąpił w 57 filmach polskich (w tym 22 niemych), tworząc w nich wiele wybitnych kreacji. Był niezwykle sugestywny w grze aktorskiej. Doskonale czuł specyfikę gry przed kamerą filmową. Do dziś uznawany jest za najwybitniejszego i najwszechstronniejszego aktora przedwojennego kina polskiego.
Prywatnie znany był z dobrego gustu, elegancji, zamiłowania do sztuki (m.in. kolekcjonowanie obrazów) i wystawnego życia, także towarzyskiego. Według innych źródeł unikał kontaktów ze środowiskiem, był człowiekiem zamkniętym w sobie i skrytym. Doskonale władał językiem rosyjskim i niemieckim. Był germanofilem.
Jego postawa podczas okupacji hitlerowskiej, do dziś nie jest całkowicie wyjaśniona, nadal wzbudza wiele kontrowersji. Po wybuchu wojny, która zastała go na występach w Wilnie, powrócił do Warszawy. Był krytycznie nastawiony do kampanii wrześniowej, m.in. oskarżał Polaków o doprowadzenie do wybuchu wojny.
Początkowo pracował jako barman w kawiarniach Fregata i Złota kaczka. Przez pewien czas prowadził także własny lokal Znachor. Wynajmował pokój niemieckiemu naczelnikowi stacji Warszawa Główna w randze pułkownika, często goszcząc go przy własnym stole. Równocześnie mimo grożących represji kategorycznie odmówił udziału w antypolskim filmie propagandowym Heimkehr. Od sierpnia 1940 roku grał w jawnych teatrach polskich (Komedia, Złoty Ul) pod zarządem niemieckim.
Zmarł tragicznie na skutek postrzelenia we własnym mieszkaniu przy ul. Poznańskiej 38 podczas próby likwidacji przez polskie podziemie (AK) Jagi Juno, jego żony morfinistki, prawdopodobnie konfidentki gestapo, która od rodzin aresztowanych wyłudzała pieniądze, obiecując w zamian zwolnienie z więzienia lub obozu. Zasłaniając ją własnym ciałem, śmiertelnie postrzelony zmarł po kilku godzinach w lecznicy Omega.
W września 1946 roku wskutek listu (opublikowanego w „Życiu Warszawy” z 16 listopada 1946 roku), podpisanego przez anonimową kobietę „w imieniu grona pracownic fabryki w Kaliszu”, atakującego wyświetlanie filmów z Junoszą-Stępowskim, Sąd Weryfikacyjny ZASP przystąpił do pośmiertnej weryfikacji aktora. Ponownie sprawą zajął się SPATiF w 1954 roku. W obu sprawach nie zajęto jednoznacznego stanowiska i nigdy nie ogłoszono werdyktu.