Dzieje rodziny dotkniętej atawizmem zazdrości. Niszczy ona życie ojcu i, jakby klątwa dziedziczna, przechodzi w spadku na syna, którego również wrzuca w wir tragiczny. Katastrofa ojca i syna przywala swymi gruzami i innych uczestników dramatu. Ale miłość jest zawsze zwycięska. Widzimy ją w kilku odmianach: dzika i zazdrosna, lekkomyślna i pusta, miła i tkliwa, grzeszna i zbrodnicza, czysta i szlachetna. Przez różne sfery społeczne biegnie nić tego dramatu, przez różne środowiska, przez pałac i ulice, urocze ogrody i leśne zakątki.
Kazimierz Junosza-Stępowski (2 role: przemysłowiec Jan Czarski; Ryszard Czarski, syn Jana)
Anna Belina (2 role: żona Jana, tancerka Helena Dorit)
Wanda Osterwina (Irena, żona Ryszarda)
Józef Węgrzyn (Jerzy Czarski, przyrodni brat Ryszarda)
Józef Śliwicki (dyrektor Groński)
Jadwiga Smosarska (Mary, córka Grońskiego)
Władysław Lenczewski (tancerz Alex Arigo)
Paweł Owerłło (Bard, plenipotent)
Irena Boshuss-Hellerowa (Bardowa, jego żona)
Irena Kolankiewiczówna (Lili, córka Bardów)
Stanisław Bryliński (sędzia śledczy w Warszawie)
Teodor Roland (sędzia śledczy w Łodzi)
Zygmunt Chmielewski (naczelnik policji śledczej)
Aleksander Bogusiński (prokurator)
Emilia Meyna (Aniela, służąca Ireny)
Klara Sarnecka (służąca Grońskich)
Bogusław Samborski (murarz I-szy)
Leon Jaroszyński (murarz II-gi)
Witold Roland (chemik)
Józef Sendecki
Pierwsza część filmu nosiła tytuł Igraszki losu, a druga Na bezdrożach życia. Dwie części miały razem dwanaście aktów.
Strzał świeci w Kino-Palace niezwykły, a zasłużony sukces. Jest to bezsprzecznie pierwszy oryginalny film polski, mogący śmiało iść w zawody z obrazami najlepszych zagranicznych wytwórni. I po raz pierwszy ujrzano w Strzale, w pełnym oświetleniu, wyraziste i mocne maski rasowych artystów, jak pp. Junosza-Stępowski i Węgrzyn oraz urocze i pełne walorów fotogenicznych sylwetki pań: Beliny i Smosarskiej. Druga, stanowiąca odrębną całość seria Strzału przedstawia, pod względem gry, nie mniejszą wartość od pierwszej, górując nad nią misternie splecionym wątkiem intrygi, która trzyma ciekawość widzów do ostatniej chwili w gorączkowym napięciu.
„Kurjer Warszawski”, wydanie poranne, 18 stycznia 1922 roku, nr 18
Strzał... Taki tytuł nosi dwuseryjny obraz filmowy wytwórni Sfinks, wyświetlany w Kino-Palace. Zarówno pierwsza seria tego filmu Igraszki losu, jak i druga seria Na bezdrożach życia, obecnie pokazywana, ściągają tłumy publiczności, z zainteresowaniem śledzącej przeżycia bohaterów barwnego scenariusza L. Belmonta. Obraz ten, jak powszechnie przyznają wszyscy, stoi na europejskim poziomie tak pod względem całej mise en scene – co jest zasługą kierownika artystycznego, p. Adama Zagórskiego – jak i pod względem fenomenalnej techniki zdjęć fotograficznych, dokonanych przez najświetniejszego w Polsce operatora, inż. Gniazdowskiego oraz doskonałej gry aktorskiej, którą w filmie tym reprezentują najznakomitsze filmowe i teatralne siły polskie. Wspaniały talent Junoszy-Stępowskiego, świecący stale triumfy na scenie, błyszczy tu w nowym świetle, a z nim na równi zdobywa oklaski Józef Węgrzyn. Dalej podbija wszystkich uroda Beliny, oryginalność gry Osterwiny i dziewczęcy wdzięk i czar Smosarskiej, która ma w tej dziedzinie przyszłość przed sobą. Współtwórcami sukcesu są jednak i inni artyści warszawscy, biorący udział w obrazie: stanowią oni pierwszorzędny zespół, jakiego zagranica mogłaby nam pozazdrościć. Dość wymienić nazwiska Józefa Śliwickiego, Rolanda, Owerłły i in. Staranny w obsadzie a mocny w grze ten obraz filmowy może się mierzyć z najwybitniejszym salonowym dramatem obcej produkcji.
„Kurjer Warszawski”, wydanie wieczorne, 21 stycznia 1922 roku, nr 21
