Belina Anna
Anna Belina
Izydora Wiesława Zofia Leonia Schiller de Schildenfeld
aktorka
Leon Schiller de Schildenfelda, Izydora z domu Pfau
Jerzy Leszczyński (ślub 28 czerwca 1905 roku w Krakowie); Tadeusz Jackowski (ślub w 1923 roku)
15 maja 1884 roku, Zaleszczyki
30 grudnia 1974 roku, Kraków
cmentarz Rakowicki w Krakowie
Anna Belina w młodości grywała w przedstawieniach amatorskich organizowanych w domu rodzinnym przez brata, Leona Schillera, i Juliusza Osterwę, z którym przyjaźniła się aż do jego śmierci.
Po ukończeniu gimnazjum, uczęszczała w Krakowie na Kursy Humanistyczne im. L. Baranieckiego. Po raz pierwszy wystąpiła publicznie jako Anna w Warszawiance (reż. L. Bończy-Stępińskiego i H. Barwińskiego) w lutym 1915 roku w Białej na Śląsku Cieszyńskim w przedstawieniu dla Legionów Polskich w obecności Józefa Piłsudskiego i Ignacego Daszyńskiego.
Na scenie debiutowała (jako Iza Leszczyńska) 3 maja 1915 roku w roli Zosi (Wesele) w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Grała na tej scenie do sierpnia 1915 roku. Widział ją w tych rolach L. Śliwiński i zaangażował do teatru Letniego w Warszawie. Wyjechała tam z Jerzym Leszczyńskim na początku 1916 roku. W Warszawie używała pseudonimu Anna Belina (Belina – herb Leszczyńskich, Anna – imię pierwszej granej postaci). W warszawskim teatrze Letnim wystąpiła 4 marca 1916 jako Eliza (Fruwająca dziewica).
W zespole tego teatru występowała w latach 1916–1920, także na scenach Marywilu i Bagateli oraz na występach gościnnych w Łodzi (czerwiec – lipiec 1916 roku). W 1921–1923 należała do zespołu teatru Rozmaitości. Grała przeważnie w lekkich komediach, farsach i krotochwilach. Chwalono jej niepospolitą urodę i urok, „wdzięk, naturalność gry i świeżość uczucia”(A. Dobrowolski). Zwracano jednak uwagę na braki w technice aktorskiej i brak postępów, co powodowało, że była „bezlitośnie jednakowa” (J. Lechoń).
W 1917–1922 grała z powodzeniem w filmach, obok wybitnych aktorów, m.in. Bolesława Leszczyńskiego, Józefa Węgrzyna, Kazimierza Junoszy-Stępowskiego, Mieczysława Frenkiela. W 1923 roku, po drugim zamążpójściu, jednak porzuciła scenę i film.
Jej dom we Wronczynie w Wielkopolsce stanowił aż do wojny miejsce spotkań wybitnych postaci ze świata sztuki. „Była i powinna pozostać symbolem szczególnego rozkwitu polskiej kultury literackiej, artystycznej i towarzyskiej na początku XX wieku” („Życie Warszawy” 1975).
Okupację niemiecką spędziła w Warszawie, mieszkała z bratem, Leonem Schillerem.
W 1955–1958 za sprawą SPATiF-u miała etat aktorski w krakowskim Teatrze im. Słowackiego, co było formą wsparcia po śmierci brata, który utrzymywał ją po wojnie. Na scenie, poważnie już chora, nie występowała. Opiekowała się nią córka z pierwszego małżeństwa, również aktorka, Irena Fischer.