Jeden z pierwszych polskich przebojów kinowych, z główną rolą kobiecą Jadwigi Smosarskiej – największej gwiazdy polskiego kina w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Cud nad Wisłą podejmuje tematykę Bitwy Warszawskiej, która miała miejsce zaledwie 7 miesięcy wcześniej.
Akcja filmu rozpoczyna się w wigilijny wieczór 1919 roku na wschodnich kresach Rzeczypospolitej w dworku rodu Granowskich oraz w chacie bogatego gospodarza Macieja Wierunia. W spokojne życie bohaterów opowieści wdziera się wojna z bolszewickim najeźdźcą. Po wielu dramatycznych perypetiach, w wyniku zwycięskiego natarcia wojsk polskich z sierpnia 1921 roku, dochodzi do zasadniczego przełomu w przebiegu wojny. Po jej zakończeniu zakochane pary mogą wreszcie stanąć na ślubnym kobiercu. Sekwencje końcowe zawierają dokumentalny zapis wręczenia Józefowi Piłsudskiemu buławy marszałkowskiej w dniu 14 listopada 1920 roku.
Jadwiga Smosarska (Krysta, córka gospodarza Macieja Wierunia)
Anna Belina (Ewa, córka dozorcy szpitalnego Piotra)
Władysław Grabowski (doktor Jan Powada)
Edmund Gasiński (Maciej Wieruń, gospodarz z Kresów)
Leonard Bończa-Stępiński (Piotr, dozorca szpitala dziecięcego)
Stefan Jaracz (Jan Rudy, agitator bolszewicki)
Zygmunt Chmielewski
Kazimierz Junosza-Stępowski (agent bolszewicki)
Honorata Leszczyńska (pani Granowska)
Jerzy Leszczyński (Jerzy, syn Granowskich)
Wincenty Rapacki (ojciec) (dziedzic ziemski Granowski)
Janusz Strachocki (gajowy)
Bogusław Samborski (Michał, brat Krysty)
Michał Znicz (aktor w trupie teatralnej)
Henryk Małkowski (Szmul Wodociąg, krawiec i aktor w trupie teatralnej)
Ryszard Bolesławski sam walczył w wojnie polsko-radzieckiej (był żołnierzem kawalerii).
Produkcja pierwotnie składała się z dwóch części. Premiera drugiej części odbyła się 29 marca 1921 roku.
Cud nad Wisłą był filmem ośmioaktowym. Zachowały się zaledwie fragmenty składające się na 39 minut projekcji. Na podstawie ocalonych i odnalezionych fragmentów Filmotece Narodowej udało się dokonać jego restauracji.
Film zrealizowano na zamówienie Wydziału Propagandy Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Jest to jedyny film, w którym możemy zobaczyć na ekranie legendarnych ówcześnie aktorów teatralnych: Honoratę Leszczyńską w roli pani Granowskiej i sędziwego Wincentego Rapackiego (ojca) jako obywatela ziemskiego Granowskiego.
Ze względu na aktualny i budzący żywe emocje temat i doborową obsadę aktorską obraz cieszył się bardzo dużym powodzeniem wśród polskich widzów.
plenery
