Jeden z pierwszych polskich przebojów kinowych, z główną rolą kobiecą Jadwigi Smosarskiej – największej gwiazdy polskiego kina w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Cud nad Wisłą podejmuje tematykę Bitwy Warszawskiej, która miała miejsce zaledwie 7 miesięcy wcześniej.
Akcja filmu rozpoczyna się w wigilijny wieczór 1919 roku na wschodnich kresach Rzeczypospolitej w dworku rodu Granowskich oraz w chacie bogatego gospodarza Macieja Wierunia. W spokojne życie bohaterów opowieści wdziera się wojna z bolszewickim najeźdźcą. Po wielu dramatycznych perypetiach, w wyniku zwycięskiego natarcia wojsk polskich z sierpnia 1921 roku, dochodzi do zasadniczego przełomu w przebiegu wojny. Po jej zakończeniu zakochane pary mogą wreszcie stanąć na ślubnym kobiercu. Sekwencje końcowe zawierają dokumentalny zapis wręczenia Józefowi Piłsudskiemu buławy marszałkowskiej w dniu 14 listopada 1920 roku.
Jadwiga Smosarska (Krysta, córka gospodarza Macieja Wierunia)
Anna Belina (Ewa, córka dozorcy szpitalnego Piotra)
Władysław Grabowski (doktor Jan Powada)
Edmund Gasiński (Maciej Wieruń, gospodarz z Kresów)
Leonard Bończa-Stępiński (Piotr, dozorca szpitala dziecięcego)
Stefan Jaracz (Jan Rudy, agitator bolszewicki)
Zygmunt Chmielewski
Kazimierz Junosza-Stępowski (agent bolszewicki)
Honorata Leszczyńska (pani Granowska)
Jerzy Leszczyński (Jerzy, syn Granowskich)
Wincenty Rapacki (ojciec) (dziedzic ziemski Granowski)
Janusz Strachocki (gajowy)
Bogusław Samborski (Michał, brat Krysty)
Michał Znicz (aktor w trupie teatralnej)
Henryk Małkowski (Szmul Wodociąg, krawiec i aktor w trupie teatralnej)
Reżyser Ryszard Bolesławski sam walczył w wojnie polsko-radzieckiej (był żołnierzem kawalerii).
Produkcja pierwotnie składała się z dwóch części. Premiera drugiej części odbyła się 29 marca 1921 roku. Film zrealizowano na zamówienie Wydziału Propagandy Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Cud nad Wisłą był filmem ośmioaktowym. Zachowały się zaledwie fragmenty składające się na 39 minut projekcji. Na podstawie ocalonych i odnalezionych fragmentów Filmotece Narodowej udało się dokonać jego restauracji.
Jest to jedyny film, w którym możemy zobaczyć na ekranie legendarnych ówcześnie aktorów teatralnych: Honoratę Leszczyńską w roli pani Granowskiej i sędziwego Wincentego Rapackiego (ojca) jako obywatela ziemskiego Granowskiego.
Ze względu na aktualny i budzący żywe emocje temat i doborową obsadę aktorską obraz cieszył się bardzo dużym powodzeniem wśród polskich widzów.
plenery
