Grabowski Władysław
Władysław Grabowski
aktor
Władysław Grabowski, Joanna z Szałowiczów
1 czerwca 1883 roku, Warszawa
6 lipca 1961 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie, Aleja Zasłużonych (grób 72)/(Aleja Zasłużonych-1-111,112,113)
Order Sztandaru Pracy I klasy (1959); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (29 października 1953); Złot Krzyż Zasługi (22 lipca 1952); Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)
Warszawa, ul. Ordynacka 12 (1923/1924)
Władysław Grabowski był absolwentem Klasy Dramatycznej Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Grał na scenach Łodzi, Warszawy, Krakowa, Petersburga. Zaczął grać już w filmach niemych, gdzie kreował postacie dramatyczne, ale z przyjściem kina dźwiękowego ujawnił się jego ogromny talent komediowy.
Podczas okupacji kilka razy wystąpił w teatrach jawnych w Warszawie, m.in. w Komedii.
Po wojnie, w latach 1945–1949 występował w teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. Od 1950 roku występował w Warszawie w Teatrze Polskim, a od 1951 roku do końca życia w Teatrze Narodowym.
Styl gry Grabowskiego określił Adam Grzymała-Siedlecki jako ,,excentric artyzm”, Aleksander Zelwerowicz zaś jako „rodzaj szarży, ale zawsze szarży stylowej, rasowej”. Leon Schiller pisał, że jest on „uosobieniem kapitalnego instynktu teatralnego, który pozwala mu lawirować między groteską artystyczną a wyrazem realistycznym”. Według Jerzego Leszczyńskiego „bawiąc się każdą figurą, w którą się wcielał, dając ujście swemu pysznemu humorowi, pomysłowości niezwykłej, poprzez fantastyczne – jemu tylko właściwe akcenty dykcji, wężowe skręty swej figury i gesty, potrafił pokazać człowieka”.
Także w życiu prywatnym stanowił, według Zelwerowicza, „typ oryginała, którego zachowanie się, sposób bycia, wymowa, głos, ruchy, specyficzny rodzaj humoru i dowcipu, tworzyły całość skończoną, swoistą i zgoła nie dającą się porównać z żadnym z jego rówieśników”.
bibliografia
- Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973


