Żona i nie żona

Żona i nie żona
ROK PRODUKCJI:
1939 rok
PREMIERA:
28 lutego 1941 roku
GATUNEK:
dramat obyczajowy
RODZAJ:
pełnometrażowy
ZACHOWANY:
tak
REŻYSERIA:
Emil Chaberski
SCENARIUSZ:
Stefan Kiedrzyński
PIERWOWZÓR:
powieść Stefana Kiedrzyński „Żona i nie żona”
OPERATOR:
Zbigniew Gniazdowski, Stanisław Lipiński
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris
MUZYKA:
Fred Melodyst
FOTOSY:
Stephot
ATELIER:
Arton
WYTWÓRNIA:
Eros-Film
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Stanisław Szebego
KIEROWNIK ARTYSTYCZNY:
Edward Puchalski

Irena jest żoną Zenona, jednak codzienna rzeczywistość ją nudzi. Jest spragniona aktywnego życia pełnego wrażeń. Porzuca swojego męża i wyjeżdża do Francji. Zenon jest zrozpaczony i próbuje popełnić samobójstwo. Opiekuje się nim pielęgniarka Nelly. Pociesza go także jego przyjaciel, Stanisław Geist, który opowiada mu o romansie Ireny i Francuza Duvala. Zenon nie wie, że Duval to fikcyjna postać, wymyślona po to, by ukryć, że to właśnie Stanisław rozbił jego małżeństwo, by ożenić się z Ireną.

Tymczasem Irena wiedzie szalone życie w Paryżu i romansuje z szarmanckim Polakiem Kunickim. Dowiaduje się o tym Stanisław, który jest o swoją narzeczoną szalenie zazdrosny i już traktuje ją jak swoją własność. Jedzie po nią do Paryża i zabiera z powrotem do domu. Do Warszawy za Ireną przyjeżdża także Kunicki. Zenon nie może zapomnieć o Irenie. Pewnego wieczora spotyka ją z Kunickim na dancingu. Myśli, że to Duval. Wybucha skandal. Stanisław dowiedział się, że jego narzeczona nadal romansuje ze swym nowym adoratorem i że jego także chce porzucić. Zenon natomiast dowiaduje się, że to nie Duval, a właśnie jego najlepszy przyjaciel odbił mu żonę. Pociesza go Nelly, dziewczyna troskliwa, opiekuńcza, a do tego piękna, którą pokochała także Tola, córeczka Zenona i Ireny. Zenon i Nelly wyznają sobie miłość. Irena porzuca Stanisława i ucieka z Kunickim, a odtrącony Stanisław po stracie przyjaciela i ukochanej upada na dno.