O czem się nie mówi

O czem się nie mówi
ROK PRODUKCJI:
1924 rok
PREMIERA:
21 października 1924 roku
GATUNEK:
dramat
RODZAJ:
pełnometrażowy
ZACHOWANY:
zaginiony
REŻYSERIA:
Edward Puchalski
ASYSTENT REŻYSERA:
Stanisław Szebego
SCENARIUSZ:
Edward Puchalski
PIERWOWZÓR:
powieść Gabrieli Zapolskiej „O czym się nie mówi”
UDŹWIĘKOWIENIE:
niemy
OPERATOR:
Zbigniew Gniazdowski
SCENOGRAFIA:
Józef Galewski, Mieczysław Krawicz
WYTWÓRNIA:
Sfinks
PRODUCENT:
Aleksander Hertz
KIEROWNIK ARTYSTYCZNY:
Mieczysław Krawicz

Urzędnik Krajewski spotyka w tramwaju śliczną dziewczynę, Franię. Dziewczyna zwierza mu się, opowiada o niedoli w dzieciństwie, która zmusiła ją do życia na ulicy. Krajewski zakochuje się w niej bezgranicznie, każe jej zerwać z dotychczasowym życiem.

Frania jest jednak zależna od stręczyciela Kosza i jego wspólniczki Prysadnej; musi spełniać wszystkie ich żądania. Ukrywa to przed Krajewskim. Co wieczór spotyka się z nim w jego mieszkaniu, ale punktualnie o 9 znika, by usługiwać klientom. Pewnego wieczoru zmuszona przez Kosza jedzie z klientami do kabaretu, gdzie bierze udział w orgii. Kilka dni potem policja robi obławę i Frania wraz z innymi kobietami „lekkich obyczajów” trafia do aresztu. Po kilku dniach wychodzi z „czarną książką”, czyli oficjalnym dokumentem, który poświadcza, że zajmuje się prostytucją.

Tymczasem Krajewski poznaje w knajpie Kosza, który traktuje go jak klienta. Kosz za stosowną opłatą zobowiązuje się dostarczyć opisaną przez Krajewskiego dziewczynę następnego dnia wieczorem do hotelu Pod Złotą Hieną. Następnego dnia Frania zjawia się w mieszkaniu Krajewskiego. Nie chce mu powiedzieć, co się stało. Krajewski żąda, by zamieszkali razem. Frania wychodzi w pospiechu. Krajewski idzie na schadzkę do hotelu. Kobietą lekkich obyczajów, która na niego czeka, okazuje się Frania. Zrozpaczona dziewczyna rzuca się z tarasu na ulicę. Krajewski przytula ciężko ranną Franię i obiecuje jej nowe, wspaniałe życie.