Chłopi

Film Chłopi zrealizowano za zgodą i przy pewnym współudziale Władysława Reymonta. Liczne skróty i przeróbki oddaliły jednak efekt ekranowy od pierwotnych zamierzeń. Chwalono jedynie Mieczysława Frenkla, który tym filmem debiutował na ekranie.

Artykuły powiązane

• Chłopi Reymonta w kinematografie

Mieczysław Frenkiel (Maciej Boryna)
Henryk Rydzewski (Antek, Boryna, syn Macieja)
Anna Belina (Hanka, żona Antka)
Maria Merita (Jagna Paczesiówna)
Bolesław Mierzejewski (Jaś, syn organiściny)
Marian Palewicz-Golejewski (kowal, zięć Boryny)
Janina Adwentowiczowa (Dominikowa, matka Jagny)
Piotr Hryniewicz (wójt) 
Antonina Kamińska 
Gustaw Buszyński (Mateusz) 
Czapska (Agata, żebraczka) 
Orczyńska (Jagustynka) 
Siemaszko (Kuba) 
Teodor Roland (Roch) 
Staszkowski (pijak Jambroży) 
Orlik

Niezapomniane, genialne postacie bohaterów wielkiej epopei Reymonta, prze­suwają się przed naszymi oczami, przy­kuwają uwagę i wywierają nieprzeparty urok wsi polskiej. Filmu, dawno zapowie­dzianego, oczekiwaliśmy z pewnym sceptycyzmem; z przyjemnością też stwierdzamy, że doskonała reżyseria i inscenizacja Kaz. Kamińskiego nie uroniła nic z walorów fabuły wielkiego dzieła, o ile to tylko by­ło możliwe w ramach kinematografu.

Więc wszędzie, gdzie oko spocznie: wieś, chaty, pole, las, kopanie, sianie, branie, karczma, jarmark w miasteczku, wnętrza; a na tym tle urasta wśród zatargu rodzinnego o ziemię niezapomniana postać starego Boryny-Frenkla. Wielki artysta. Przecudnie uśmiechnięty, gdy wtyka Jagnie chustę kolorową; pełen grozy, gdy podpala stodo­łę, by schwytać kochanków i potężny, przedziwny liryk, gdy w majakach gorącz­ki, umierającą dłonią obsiewa ukochaną nad wszystko ziemię, aż do ostatniego tchnienia, gdy przywarł do niej ustami i całym ciałem w cudnym zwidzeniu Chrystusa i aniołów.

A potem Jagna, p. Maria Merita (?)... piękniejszej i do tej roli odpo­wiedniejszej nie mógł autor wybrać; Han­ka-Bellna-Leszczyńska. P. Belina bar­dzo szybkim krokiem wspina się po dra­binie coraz lepszych ról na firmament gwiazd filmowych. Hankę grała świetnie; potem p. Rydzewski-Antek, Mierzejewski, Stankowski, Orlik, wszyscy do najdrobniej szych ról zgrani. Film, pomimo smutku, jaki sączy w duszę, stanie się niewątpliwie niezapomnianym najmilszym, najbliższym sercu widzów obrazem, czego dowodem – wyjątkowy ścisk i tłok w obu kinach Corso i Nirwanie.

em., „Kurjer Polski” 1922, nr 104 (15 kwietnia)

Po udanej próbie wystawienia Dzie­jów grzechu Stefana Żeromskiego przez włoską firmę filmową, ukaże się z kolei na ekranie arcydzieło Wł. St. Reymon­ta: Chłopi. Przedsięwzięcie jest tym ciekawsze, że oparte zostało na współu­dziale wybitnych sil artystycznych pol­skich.

Znakomity artysta, Kazimierz Kamiń­ski, jako kierownik artystyczny, potrafił zgromadzić świetny zespół grających, a inscenizacja reżysera, Eugeniusza Mo­dzelewskiego, wydobyła z ogólnego bie­gu powieści szereg pięknych scen rodza­jowych, których próbki widzimy powyżej. Sam autor, jako kierownik literac­ki, brał czynny udział przy inscenizacji filmowego skrótu swego dzieła.

Znaczna część obrazu jest już wykoń­czona i Chłopi ukażą się na płótnie już po Nowym Roku.

Zobaczymy więc Mieczysława Frenkla w podniosłej roli starego Boryny, ruty­nowaną sławę ekranową, Marię Meritę, w roli Jagusi, Belinę – w roli Hanki, Rydzewskiego – jako Antka, Mierzejew­skiego – jako Jasia, Adwentowiczowa odtworzy Jagusiną matkę, zaciętą Dominikową, Czapska – starą żebraczkę Aga­tę, Palewicz – sprytnego kowala, Orczyńska – kąśliwą Jagustynkę, Siemaszko – zacnego Kubę, Roland – Rocha, Staszkowski – pijaka Jambrożego, Buszynski – zadzierzystego Mateusza, Hryniewicz – wój­ta itd.

Przepiękna epopeja chłopska Reymon­ta ukazała się w swoim czasie po raz pierwszy na łamach naszego pisma. Da­jemy dziś czytelnikom po raz pierwszy próbki jej filmowej inscenizacji, która rozniesie sławę pisarza polskiego po ca­łym świecie.

„Tygodnik Illustrowany” 1920, nr 49 (3186) (4 grudnia)

Reżyser Modzelewski przemontowuje film swój Chłopi podług własnej, pierwotnej koncepcji.

„Film Polski” 1923, nr 1 (styczeń)