TWÓRCY FILMOWI

Walter Władysław

Walter Władysław
IMIĘ I NAZWISKO:
Władysław Walter
PRAWDZIWE IMIĘ I NAZWISKO:
Władysław Walterejt
ZAWÓD:
aktor, artysta kabaretowy, śpiewak (bas)
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Eugenia z Pożerskich (od 1910 roku); Halina Szymborska (od 30 października 1922 roku)
RODZICE:
Juliusz Walterejt, Katarzyna z Podbielskich
DATA I MIEJSCE URODZIN:
4 czerwca 1887 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
4 listopada 1959 roku, Łódź
MIEJSCE SPOCZYNKU:
Stare Powązki w Warszawie (kwatera R-VI-10)

Studiował rysunek i rzeźbę w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie, później związał się z zespołem aktorskim S. i W. Jarszewskich. Zadebiutował w 1906 roku w Krzyżopolu pod Odessą w roli Mandatariusza w Karpackich góralach. Z tym zespołem wyruszył na roczne tournée, objeżdżając Podole i Ukrainę, grając m.in. w Kijowie i w Białej Cerkwi. Po powrocie dzięki namowom matki ukończył klasę śpiewu w konserwatorium muzycznym (1910). Był też jednym z założycieli i czynnych członków warszawskiego chóru Harfa, znanego również pod nazwą „chór Lachmana”.

W sezonie 1911/1912 został przyjęty do zespołu H. Czarneckiego w Lublinie i z nim występował w Wilnie. Z kolei w sezonie 1912/1913 był członkiem towarzystwa dramatycznego J. Myszkowskiego. Od połowy 1913 roku aż do wybuchu II wojny światowej występował głównie w warszawskich teatrach i kabaretach: Nowoczesnym jako śpiewak-basista (1913), Małym (1914) i w Nowościach (od 1914 z przerwami do 1924). W kwietniu 1914 został ranny w wypadku samochodowym na moście Poniatowskiego w Warszawie. W maju wystąpił z cyklem pieśni Schumanna i Schuberta, a w czerwcu w Teatrze Nowoczesnym brał udział w rewii motoryzacyjnej luźno opartej na swoim wypadku.

Podczas I wojny światowej był ochotnikiem na froncie. Ponieważ zachorował na tyfus, najpierw leczył się w szpitalu we Lwowie, a później powrócił do Warszawy jako niezdolny do służby i od października zaczął występować w Teatrze Małym, jedynym czynnym wówczas w Warszawie teatrze.

W rewii Warszawka i Krakusik grał Aleksandra Macedońskiego ucharakteryzowany na cesarza Wilhelma, śpiewającego Marsyliankę z polskim tekstem. Zachwycony jego występem Ludwik. Śliwiński zaangażował go do operetkowego Teatru Nowości, którego wkrótce stał się filarem.

31 grudnia 1918 roku Walter i Julian Krzewiński założyli w restauracji Oaza na Wierzbowej kabaret artystyczny. Od czerwca 1921 występował gościnnie na scenach teatrów: Bagatela, Miraż, Qui Pro Quo, Teatru Rozmaitości i w Stańczyku (sezon 1923/1924). 16 sierpnia 1924 roku Walter otworzył knajpę artystyczną przy ul. Śniadeckich Café Walter.

Kolejno występował w teatrach i kabaretach: Letnim (1924/25, X-XII 1932, IX-XIII 1933), Narodowym (1926, X 1932, IV 1938), U Ćwiklińskiej i Fertnera, Nietoperzu, Wodewilu (1927), Nowym Perskim Oku (listopad 1927), Morskim Oku (1929–1931, 1933), Wesołym Oku, Alhambrze, Hollywoodzie (1933), Rozmaitości (październik 1933), Wielkiej Operetce (1934), 8.15 (1937), Wielkiej Rewii (1937–1939), Ali Babie” i Tip-Topie (1939). Występował także gościnnie w wielu innych miastach Polski (Częstochowie, Kaliszu).

W czasie okupacji niemieckiej grał w jawnych teatrach w Warszawie (Komedia, Kometa, Niebieski Motyl, Stara Mewa, Bohema, Skala, Nowy Miraż, Wesoła Banda). W marcu 1944 roku grał gościnnie w krakowskim teatrze Powszechnym.

Po zakończeniu wojny występował w Łodzi w Gongu (1945–1947), a także w krakowskim teatrze Kameralnym TUR (1946/1947). W 1948 powrócił do Łodzi, gdzie występował do końca życia w teatrach: Osa (1948/1949), Powszechnym (1949/1950) i w teatrze im. Jaracza (1950–1957).

26 stycznia 1957 roku obchodził jubileusz pięćdziesięciolecia pracy artystycznej w roli Szambelana w Panu Jowialskim A. Fredry w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. Ostatni raz wystąpił w Warszawie w marcu 1957 roku, dając w Sali Kongresowej pięć koncertów 50 lat wspomnień W. Waltera i Spacerkiem po dawnej Warszawie.