FILM

Młody las

Młody las
ROK PRODUKCJI:
1934 rok
PREMIERA:
22 grudnia 1934 roku
GATUNEK:
dramat historyczny
RODZAJ:
pełnometrażowy
REŻYSERIA:
Józef Lejtes
SCENARIUSZ:
Jan Adolf Hertz, Anatol Stern, Józef Lejtes
PIERWOWZÓR:
dramat Jana Adolfa Hertza „Młody las”
OPERATOR:
Albert Wywerka
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris
MUZYKA:
Marian Neuteich, Roman Palester
OPERATOR DŹWIĘKU:
Stanisław Rochowicz
CHARAKTERYZACJA:
Kazimiera Narkiewicz
WYTWÓRNIA:
Libkow-Film
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Marek Libkow
NAGRODY:
wyróżnienie z „zespołowa grę aktorską” na festiwalu filmowym w Moskwie w 1935 roku
DYSTRYBUCJA ZAGRANICZNA:
Francja (Jeunesse vibrante); USA (Boys in Uniform / Young Forest)

Rok 1905. Warszawa, męskie gimnazjum. Wśród uczniów starszych klas rodzi się bunt przeciwko carskiej szkole i rosyjskim wychowawcom. Przywódcą młodzieży zostaje Antek Majewski. Jego kolega, Janek Walczak, ma kłopoty z nauką. Do szkoły przychodzi jego matka, ale nauczyciel nie chce z nią rozmawiać. Dyrektor znajduje na korytarzu wrogie ulotki. Robi awanturę Kiernickiemu, nauczycielowi, który jest Polakiem, ale współpracuje z zaborcą. Tymczasem młodzież z różnych szkół spotyka się na tajnym zebraniu. Wanda Lityńska z gimnazjum żeńskiego zabiera ze sobą ulotki. Na ulicy zaczepia ją szpicel i próbuje wyrwać teczkę. Z pomocą przychodzi jej Stefan, syn Kiernickiego. Początkowo dziewczyna odnosi się do niego nieufnie, ale po kilku spotkaniach rodzi się między nimi uczucie. Koledzy Wandy mają jej za złe, że zadaje się z synem szpicla.

Na lekcji francuskiego uczniowie wykorzystują roztargnienie profesora Attenota i robią mu kawały. Jeden z nich rysuje na tablicy jego karykaturę. Kilku wymyka się do toalety na papierosa . Woźny Terteńko częstuje ich papierosami. Zdenerwowany Attenot wzywa dyrektora. Po jego wyjściu uczniowie przepraszają profesora. Wzruszony Attenot żegna się z nimi serdecznie.  W czasie romantycznego spaceru z Wandą w Łazienkach Stefan krytycznie odnosi się do tajnej działalności kolegów z gimnazjum. Kpi też z zaangażowania Wandy w konspirację. Tymczasem na lekcji tańca w żeńskim gimnazjum nauczycielka Zofia Strońska opowiada o patriotycznych aspektach powstania styczniowego. Na wieść o przybyciu do szkoły żandarmerii, uczennice wracają do nauki tanecznych kroków. Oficer wypytuje Strońską o wykłady z historii Polski.

Na lekcji historii w gimnazjum męskim Walczak i jego koledzy buntują się przeciwko inspektorowi Pakotinowi, który przedstawia im rosyjską wersję wydarzeń w Europie na przełomie XVIII i XIX wieku. Dyrektor wyrzuca Walczaka z lekcji. Rada pedagogiczna postanawia, że musi publicznie przeprosić Pakotina. W przeciwnym razie zostanie wydalony ze szkoły i otrzyma „wilczy bilet”. Janek nie zgadza się. Jego matka zostaje wezwana do szkoły na rozmowę. W domu błaga syna, by zmienił zdanie. Kiedy chłopak staje następnego dnia przed całą klasą, by przyznać się do winy, mdleje. Antek uderza w twarz Stefana, który od początku konfliktu był po stronie Pakotina. Młodsi uczniowie wygwizdują go. Stefan szuka wsparcia u Wandy, ale ona nie chce go znać. W domu usiłuje popełnić samobójstwo. Ojciec wyrywa mu rewolwer. Obiecuje, że pomści jego krzywdę. Stefan wyznaje, że go nienawidzi.

Na konspiracyjnym spotkaniu uczniowie rozmawiają o strajku. Pakotin, który ich szpieguje, czeka pod domem na żandarmów. Stefan bije go do nieprzytomności. Potem wrzuca przez okno kartkę, by ostrzec kolegów. Mimo strzelaniny, udaje im się uciec. Następnego dnia dyrektor gimnazjum żąda, by ujawnił się ten, kto pobił Pakotina. Stefan przyznaje się do winy. Dołączają do niego inni koledzy.

Na zebraniu młodzieży przemawia Antek. Wzywa do strajku, walki o polską szkołę. Te postulaty popierają również rosyjscy koledzy. Na zebraniu pojawia się grupa dziewcząt z gimnazjum żeńskiego. Wanda cieszy się, że jednym z członków komitetu strajkowego jest Stefan. Wszyscy śpiewają hymn i wychodzą na ulicę.