Szymański Jan
Jan Szymański
aktor
Felicja Grafczyńska (prawdopodobnie)
19 stycznia 1876 roku, Lwów
17 sierpnia 1936 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 125-6-25)
Jan Szymański około 1900 roku zaczął występować w Lwowskim Towarzystwie Miłośników Sceny, w lecie 1901 roku z zespołem tym był w Krynicy. W latach 1902–1905 był zaangażowany w teatrze poznańskim, w lecie 1905 występował z tym zespołem w Krakowie, w 1907 roku w krakowskim teatrze Ludowym, a także brał udział w występach lwowskiego teatru Ludowego w Krynicy. W 1908–1912 był stale zaangażowany w teatr wileński i z jego zespołem występował m.in. w Petersburgu (marzec 1912).
Debiutował w WTR prawdopodobnie 5 grudnia 1912 roku w roli Napoleona (Jeniec Napoleona), został zaangażowany do zespołu dramatu i należał do niego do 1915 roku.
Został ewakuowany do Rosji i występował w sezonie 1915/1916 w Moskwie w zespołach polskich pod kierownictwem B. Skąpskiego, B. Szczurkiewicza i A. Szyfmana. W latach 1916–1918 w Teatrze Polskim w Kijowie, a wiosną 1917 roku krótko w Moskwie w zespole B. Skąpskiego.
Po powrocie do kraju grał w 1919–1924 w teatrze Rozmaitości w Warszawie, a także w teatrze Reduta. W 1924 roku wszedł do zespołu Teatru Narodowego i pozostał w nim do przejścia na emeryturę w 1932 roku. Średniego wzrostu, krępy, wcześnie zaczął grywać role charakterystyczne, ceniony jako aktor staranny i doświadczony.
Jan Szymański był bratem Józefa Szymańskiego.


