Moralność pani Dulskiej

Hanka jest wychowanką małżeństwa Tadrachów. Mieszka razem z nimi na wsi. Kocha z wzajemnością ich syna, Antka.

Zbyszek, syn Dulskich, właścicieli kamienicy w Warszawie, prowadzi hulaszczy tryb życia. Po kolejnej całonocnej zabawie wraca pijany do domu. Uwodzi ponętną sąsiadkę, Matyldę. Dulska, by ukrócić amory syna, chce wyrzucić „artystkę” na bruk. Dochodzi do awantury.

Tymczasem na wsi Hanka i Antek pracują przy sianokosach. Potem razem z mieszkańcami wsi uczestniczą w obrzędach dożynkowych i zabawie. Przerywa ją sołtys, który ogłasza, że młodzi mężczyźni zostają wcieleni do wojska. Wśród nich jest Antek, który czule żegna się z Hanką. Po jego wyjeździe Tadrachom powodzi się coraz gorzej. Hanka wyjeżdża do miasta, by podjąć pracę i pomóc swoim opiekunom.

Dulska za radą swojej przyjaciółki, Juliasiewiczowej, przyjmuje do pracy młodą, ładną pokojówkę. Zbyszek jest oczarowany urodą Hanki. Dulska próbuje oszpecić dziewczynę – obcina jej włosy, zmienia garderobę. Zbyszko jednak nadal uwodzi dziewczynę i któregoś dnia wykorzystuje ją.

W czasie urlopu Antek odwiedza rodziców. Pisze list do Hanki, w którym obiecuje jej, że zaraz po skończeniu służby wojskowej, wezmą ślub.

Tymczasem romans Zbyszka i Hanki kwitnie. Dziewczyna zwierza się Meli, jego siostrze, że jest w ciąży. Kiedy dowiaduje się o tym Dulska, chce wyrzucić Hankę z domu. Zbyszko na to nie pozwala, chce ożenić się ze swoją kochanką. Antek odwiedza Hankę i dowiaduje się o wszystkim. Nakłania matkę, by przyjechała do miasta i zabrała dziewczynę do domu. Dulska wykorzystuje sytuację i przekupuje Tadrachową, byle tylko Hanka zniknęła z jej domu.

W czasie spaceru Hanka widzi Zbyszka z inną kobietą. Myśli o samobójstwie, osłabiona mdleje przed kościołem. Z pomocą przychodzi jej Antek. Oddaje ją pod opiekę swojej ciotki, praczki. Wkrótce chora Hanka trafia do szpitala. W tym czasie Zbyszko bierze ślub z córką bogatego i szanowanego małżeństwa Madrygałów. W czasie wesela wybucha skandal, pijany rewirowy rozpoznaje w matce panny młodej barmankę z nocnego lokalu na prowincji.

Po porodzie dziecko Hanki umiera. Antek zabiera ukochaną ze szpitala. Idą razem „ku nowemu szczęściu”.

Dela Lipińska (Hanka)
Marta Flanz (Aniela Dulska)
Ludwik Fritsche (Felicjan Dulski)
Tadeusz Wesołowski (Zbigniew, syn Dulskich)
Juliusz Lubicz-Lisowski (Antek, syn Tadrachów)
Józefa Modzelewska (Tadrachowa, matka Antka)
Jan Szymański (Tadrach, ojciec Antka)
Zofia Batycka (Matylda Strumf, artystka, lokatorka w kamienicy Dulskich)
Maria Chaveau (Juliasiewiczowa, krewna Dulskiej)
Anna Daszyńska (Mela, córka Dulskich, siostra Zbigniewa)
Stanisława Kawińska (Marysia, gospodyni Dulskich)
Helena Sokołowska (Zofia Madrygał, matka panny młodej)
Krystyna Ankwicz
Adolf Dymsza (aktor rewirowy)
Roman Dereń (dozorca)
Leopold Morozowicz (mężczyzna w tłumie przed kościołem)

Film nie jest wierną adaptacją pierwowzoru literackiego. Autorzy zrezygnowali z problemu „dulszczyzny”, a na plan pierwszy wysunęli historię Hanki, wiejskiej dziewczyny, która przyjeżdża do miasta, by podjąć pracę. W efekcie zrealizowano opowieść, którą reklamowano jako „odwieczną walkę zdrowej moralności, reprezentowanej przez wieś z hipokryzją i zepsuciem wielkiego miasta”.

Zdjęcia ukończono pod koniec 1929 roku. Z inicjatywy wytwórni fonograficznej Syrena-Rekord, która właśnie wtedy sprowadziła do studia w Warszawie aparaty do nagrywania filmów dźwiękowych, produkcja Moralności pani Dulskiej przedłużyła się. Ambicją twórców stało się udźwiękowienie filmu. Ilustrację muzyczną zamówiono u znanego kompozytora Ludomira Różyckiego. Do jej wykonania zaproszono orkiestrę Filharmonii Warszawskiej pod batutą Bronisława Szulca, dwa chóry oraz dwoje solistów: Wiktora Bregy z Opery Warszawskiej i Stefanię Różycką. Nagrano też wstęp do filmu w wykonaniu Józefa Węgrzyna oraz kilka dialogów i efektów akustycznych. Całość ścieżki dźwiękowej, zsynchronizowanej z obrazem, nagrano na płytach gramofonowych w wytwórni Syrena-Rekord. Odtwarzano je na seansach w kinach, które były wyposażone w aparaturę dźwiękową.

Muzykę wykonała orkiestra Filharmonii Warszawskiej pod batutą Bronisława Szulca, partie śpiewane - chóry Stanisława Kazury i Wacława Lachmana, a partie solowe - artysta Opery Warszawskiej Wiktor Bregy i śpiewaczka Stefania Różycka, żona kompozytora Ludomira Różyckiego.

Film Moralność pani Dulskiej uznaje się za pierwszy polski film dźwiękowy. Niestety, do naszych czasów nie zachowały się płyty gramofonowe z nagranym dźwiękiem. Ocalały jedynie dwie nieme, niekompletne kopie filmu.