Hrabia Julek hula i bawi się beztrosko. Rodzina poleca mu zabrać się do pracy, lecz on zostaje ulicznym śpiewakiem. Poznaje sprzedawczynię papierosów, Zosię; ich wzajemna sympatia przeradza się w miłość.
Awantury wywołane przez Antka, odpalonego konkurenta Zosi, nie są w stanie rozłączyć zakochanych. Stryj, dowiedziawszy się o mezaliansie, jaki Julek chce popełnić, zwraca się do detektywa. Ten wciąga do intryg aktorkę rewiową i doprowadza do zerwania Zosi z Julkiem.
Widząc rozpacz swego bratanka, i poczuwając się do winy, stryj dopomaga mu w naprawieniu wszystkiego i sam żeni się z aktorką, ku ogólnemu zgorszeniu całej rodziny. A Julek i Zosia też stają na ślubnym kobiercu.
Eugeniusz Bodo (Julian Pagórski)
Maria Gorczyńska (aktorka rewiowa)
Barbara Gilewska (kioskarka Zosia)
Michał Znicz (Eustachy, stryj Juliana)
Władysław Walter (duży Antoś)
Wiktor Biegański (Lolo, przyjaciel Juliana)
Stanisław Łapiński (detektyw Krópka)
Ludwik Fritsche (ojciec Zosi)
Henryk Małkowski (dyrektor teatru)
Henryk Rzętkowski (Franciszek, pomocnik Krópki)
Elżbieta Kryńska
Roman Dereń
Mieczysław Bilażewski
Bożena Alesso (tancerka w teatrze)
Oktawian Kaczanowski (członek rodziny Juliana)
Eugeniusz Koszutski (choreograf w teatrze)
Leopold Morozowicz (członek rodziny Juliana)
Stefan Szczuka (członek rodziny Juliana)
pies Sambo
Podobnie jak Paryż ma swego Chevaliera, Warszawa może się poszczycić swoim niemniej zdolnym piosenkarzem Bodo. Nowy jego film udał się pod każdym względem. Jest to w znacznej mierze zasługą Bodo, na którym skupia się cała uwaga widza. Bodo gra wspaniale i śpiewa prześliczne piosenki Warsa. Szczególnie 2 z nich Tylko z tobą i dla ciebie i Już taki jestem zimny drań są b. melodyjne i miłe dla ucha.
[…]
Film obfituje w szereg dowcipnych i rubasznych pomysłów. Reżyseria Waszyńskiego, jak zwykle, na wysokim poziomie. Z ról kobiecych wywiązały się bez zarzutu Gilewska i Gorczyńska. Znicz był doskonałym w roli stryja, a Walter i Biegański wprost kapitalni.
W epizodach wyróżnia się p. Elżunia Godlewska „królowa blondynek” Widzimy ją na dancingu, mającą z lekka „w czubie”. Jej efektowna, młoda, zgrabna sylwetka i fotogeniczność, rzucają się w oczy. Dobrze byłoby, żeby pp. reżyserzy zwrócili na nią baczniejszą uwagę. Ileż sławnych artystek zaczynało epizodami wielką karierę filmową.
Z.H., „Kino dla Wszystkich” 1934, nr 10
(B.). „Pieśniarz Warszawy” (Filharmonia). Po Jego ekscelencji subiekcie wolno było spodziewać się, że E. Bodo, aktor inteligentny i ruchliwy przedsiębiorca, zdobędzie się na coś równie dobrego albo i lepszego. Pieśniarz Warszawy, obliczony na łatwy sukces kasowy, nie wnosi nowych wartości do skąpego dorobku produkcji krajowej. Nie brak w nim jednak motywów, które mogą się podobać.
[…]
Autor scenariusza i wykonawca roli tytułowej, E. Bodo, śpiewa trzy piosenki. Pomimo widocznej niekiedy imitacji Chevaliera, Bodo nie stwarza typu „sympatycznego urwisa” i to jest zasadniczym błędem psychologicznym Pieśniarza Warszawy. Wbrew pozorom, właściwszą drogą dla tego artysty są role dramatyczne (Wiatr od morza, Zabawka), a nie facecje kabaretowe, przeniesione z rewii na ekran.
Interesująco, choć zbyt teatralnie, wypadł debiut filmowy p. Znicza. Pp.: M. Gorczyńska i B. Gilewska są pokrzywdzone przez operatora (S. Steinwurzel) i reżysera (M. Waszyński), którzy niemal nie pokasują ich w zbliżeniach lub czynią to źle, nie szczędząc natomiast pierwszoplanowych zdjęć komparsów męskich, bynajmniej nie grzeszących urodą. Jest to drugi zasadniczy błąd – przeciw estetyce.
P. Walter, w roli epizodycznej, daje popis naturalności i humoru.
Strona dźwiękowa poprawna, zdjęcia nie bez zarzutu.
„Kurjer Warszawski”, wydanie wieczorne, 1934, nr 58 (28 lutego)
