Wierna rzeka

Wierna rzeka
ROK PRODUKCJI:
1936 rok
PREMIERA:
4 października 1936 roku
GATUNEK:
melodramat
RODZAJ:
pełnometrażowy
REŻYSERIA:
Leonard Buczkowski
ASYSTENT REŻYSERA:
Jerzy Marr, Jakub Orłowski
REŻYSERIA ZDJĘĆ DŹWIĘKOWYCH:
S. Nowicki
SCENARIUSZ:
Anatol Stern
PIERWOWZÓR:
powieść Stefana Żeromskiego „Wierna rzeka”
OPERATOR:
Albert Wywerka, Henryk Vlassak
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris, Jacek Rotmil
MUZYKA:
Tadeusz Górzyński
SŁOWA PIOSENEK:
Eugeniusz Żytomierski
OPERATOR DŹWIĘKU:
Fryderyk Gawze, Karol Siegel
CHARAKTERYZACJA:
Jan Dobracki
FOTOSY:
Stephot
ATELIER:
Sfinka
WYTWÓRNIA:
Or-Film
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Jerzy Szafir

Jest rok 1863. Z pola bitwy uchodzi ciężko ranny powstaniec. Udaje się do pobliskiej wsi, gdzie znajduje schronienie w dworku Salomei Brynickiej. Ryfka, córka karczmarza i przyjaciółka Salomei, ostrzega ją przed najazdem oddziału dragonów. Salomea ukrywa ciężko rannego przybysza przed kilkukrotnymi rewizjami Rosjan. Kobieta wpada w oko rotmistrzowi Wiesnicynowi. Kiedy stan jej podopiecznego pogarsza się, jedzie do miasta po doktora, który podczas opatrywania ran rozpoznaje w rannym powstańcu księcia Józefa Odrowąża.

Podczas kolejnej rewizji Wiesnicyn znajduje powstańca, jednak z miłości do Salomei nie wydaje go. Po jakimś czasie Józef wraca do zdrowia. Salomea zakochuje się w nim z wzajemnością. Podczas balu u księżnej Odrowążyny Wiesnicyn informuje ją, że jej syn znajduje się w Niezdołach i jest ranny. Księżna jedzie, by go odwiedzić. Gdy dowiaduje się, że chce się ożenić z Salomeą, stara się zapobiec mezaliansowi. Zabiera syna do domu, a zrozpaczona Salomea zostaje w Niezdołach sama.

 

Artykuły powiązane