Fijewski Tadeusz
Tadeusz Fijewski
aktor
Helena Makowska-Fijewska
Wacław Fijewski, Marianna z Lubańskich
14 lipca 1911 roku, Warszawa
12 listopada 1978 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie, Aleja Zasłużonych (grób 60)
Złota Odznaka za zasługi dla Warszawy (1967); Order Sztandaru Pracy II klasy (1970)
Tadeusz Fijewski na scenie zadebiutował jako dziesięciolatek statystując w Chorym z urojenia w teatrze Polskim w Warszawie. Przez kilka lat występował w amatorskich przedstawieniach dziecięcych kinach i teatrach. W 1928 roku przystąpił do eksternistycznego egzaminu w ZASP, którego jednak nie zdał. Kontynuował przerwaną naukę w gimnazjum, równolegle nadal występował. W latach 1930–1932 grywał role młodzieńców w Teatrze Polskim. W roku 1935/1936 studiował w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. W sezonie 1936/37 był zaangażowany do prowadzonego przez Związek Nauczycielstwa Polskiego objazdowego teatru dla dzieci. W sezonie następnym grał w teatrze w Sosnowcu, gdzie ugruntował swoja pozycję jako komik. Na sezon 1938–1939 wrócił do Warszawy i grał w teatrze Malickiej oraz w teatrze Stefana Jaracza Ateneum. Na sezon 1939/1940 otrzymał angaż do teatru Polskiego.
Przygodę z filmem rozpoczął w 1927 roku epizodyczną rolą chłopca w filmie Zew morza Henryka Szaro – rolę tę zawdzięczał wygranej w konkursie dziennika ABC. W kolejnych latach grywał drobne role chłopięce, jednak początkiem właściwej kariery filmowej była jedna z głównych ról z głośnym filmie Aleksandra Forda Legion ulicy (1932). Wyglądał bardzo młodo, toteż jeszcze jako dwudziestoparolatek grywał role nastoletnich chłopaków. Ogółem przed wojną zagrał w ponad dwudziestu filmach. Wybuch wojny przerwał Fijewskiemu prace nad filmami Przybyli do wsi żołnierze (reż. Romuald Gantkowski) i Przygody pana Piorunkiewicza (reż. Eugeniusz Cękalski). Był też zaangażowany do filmów Szatan z siódmej klasy Konrada Toma i Kwiaciarka Michała Waszyńskiego.
We wrześniu 1939 Tadeusz Fijewski jako ochotnik zgłosił się do wojska, jednak nie został objęty mobilizacją. Podczas wojny do 1941 roku był więźniem obozów w Oranienburgu i Dachau. Po zwolnieniu wrócił do Warszawy i podobnie jak wielu innych aktorów pracował w lokalach. Brał czynny udział w ruchu oporu, współpracował z AK. W czasie powstania warszawskiego należał do stworzonego przez Leona Schillera zespołu teatralnego. Po upadku powstania Fijewski przebywał w obozach jenieckich w Niemczech. Po uwolnieniu wspólnie z Kazimierzem Krukowskim założył zespół występujący w polskich obozach, następnie występował w Teatrze Ludowym im. Bogusławskiego w Lingen.
Pod koniec 1945 roku Tadeusz Fijewski wrócił do Polski, zamieszkał w Toruniu i występował w tamtejszym Teatrze Ziemi Pomorskiej, gdzie po raz ostatni zagrał rolę dziecięcą (Jasia w Starej Cegielni). W sezonie 1946/1947 grał w Łodzi w zespole Leona Schillera, po czym przeniósł się na stałe do Warszawy. Przez dwa sezony był aktorem Teatru Nowego, następnie grał w Teatrze Narodowym (1949–1956), Teatrze Współczesnym (1954–1968), teatrze rewiowym Syrena (1959–1962). Od roku 1968 aż do śmierci grał w Teatrze Polskim. Celował w rolach komicznych, niezdarnych starszych panów. Był cenionym aktorem scenicznym. Jego popularność ugruntowały role w cyklicznych słuchowiskach Polskiego Radia. Rzesze słuchaczy znały go przede wszystkim jako Mundzia z Radiowego Teatrzyku Eterek (gdzie najdłużej odtwarzał postać małego chłopca), a potem jako Grzelaka w radiowej powieści Matysiakowie. Występował także w Teatrze Polskiego Radia i Teatrze Telewizji.
Po wojnie Tadeusz Fijewski kontynuował także karierę filmową. Największą popularnością cieszyła się rola tytułowa w filmowej trylogii o przygodach pana Anatola – niezdarnego kasjera ubezpieczalni oraz rola Mazurkiewicza w Żołnierzu królowej Madagaskaru. Zagrał też starego Czereśniaka w serialu telewizyjnym Czterej pancerni i pies. W ciągu trwającej pół wieku kariery filmowej wystąpił w blisko sześćdziesięciu filmach i serialach.
Brat aktorów Barbary Fijewskiej i Włodzimierza Fijewskiego.
