Samborski Bogusław
Bogusław Samborski
aktor
Janina Róża Ordęga (ślub 22 listopada 1917 roku w Warszawie); Stella (Stefania) z Tarapanich (ślub 29 października 1929 roku w Wilnie)
Piotr Franciszek Samborski, Maria Cecylia z Wierzbowskich h. Jastrzębiec
14 kwietnia 1897 roku, Pińczów
1971 rok, Argentyna (niektóre źródła podają datę 30 listopada 1970 roku)
Warszawa, Wilcza 20 (bądź nr 12) (1923–1924)
Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936 roku)
Bogusław Samborski ukończył Gimnazjum im. Ziemi Mazowieckiej w Warszawie.
Od 1913 roku został przez Arnolda Szyfmana zaangażowany do Teatru Polskiego w Warszawie. W latach 1914–1915 kształcił się w szkole dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym.
Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz Armii Ochotniczej.
W okresie międzywojennym był nadal aktorem Teatru Polskiego w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej początkowo prowadził kawiarnię przy Teatrze Polskim, zlikwidowaną po przejęciu budynku na okupacyjny Theater der Stadt Warschau (od 1940 roku). Dyrektor tej placówki, Igo Sym przekonał Samborskiego do zagrania roli w antypolskim filmie Heimkehr. Prawdopodobnie Samborski zdecydował się na taką współpracę, żeby ochronić swoją żonę Stellę, która z pochodzenia była Żydówką.
Po wykonaniu wyroku śmierci na Syma przez żołnierzy Związku Walki Zbrojnej Samborski wyjechał do Niemiec, gdzie pozostał także po wojnie. Kontynuował karierę aktorską pod pseudonimem Gottlieb Sambor; wystąpił w dwóch filmach. W 1946 został uchwałą Zarządu Głównego Związku Zawodowego Artystów Scen Polskich dożywotnio relegowany z grona aktorstwa polskiego. W tym samym roku wyjechał do Brazylii, gdzie do 1955 roku występował w filmach jako Anthony Zamborsky. W 1948 roku polski sąd skazał go zaocznie na dożywocie za współpracę z okupantem.