Grzeszna miłość

Grzeszna miłość
ROK PRODUKCJI:
1929 rok
PREMIERA:
17 października 1929 roku
GATUNEK:
melodramat
RODZAJ:
pełnometrażowy
ZACHOWANY:
zaginiony
REŻYSERIA:
Mieczysław Krawicz
ASYSTENT REŻYSERA:
Lucjan Kraszewski
SCENARIUSZ:
Anatol Stern
PIERWOWZÓR:
Powieść Andrzeja Struga „Pokolenie Marka Świdy”
OPRACOWANIE LITERACKIE:
Andrzej Strug, Stefan Krzywoszewski
UDŹWIĘKOWIENIE:
niemy
OPERATOR:
Zbigniew Gniazdowski
SCENOGRAFIA:
Jacek Weinreich
CHARAKTERYZACJA:
Konrad Narkiewicz
WYTWÓRNIA:
Sfinks
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Stanisław Szebego

Po raz pierwszy bodaj w obrazie polskim ukazano takie przepastne tajemnice owładniętej miłością duszy kobiecej, jak w Grzesznej miłości.

Nie miłość banalną, znaną nam wszystkim z obrazów – ale miłość przerażającą wprost swą siłą, swym realizmem i swymi burzami ukazał widzowi najnowszy [film].

Niewinna, orzeźwiająca przygoda miłosna w górach – potem cudowne, miłosne rozpasanie zmysłów, a wreszcie najgłębszy dramat żywiołowego uczucia – oto kolejne fazy, przez jakie przechodzi bohater filmu Marek Świda, który spotkał na swej drodze życia dwie kobiety: niespokojną, uroczą Monikę i bujną, namiętną Izę, będącą uosobieniem żywiołowego szału.

Los każe się kochać Markowi w Monice, żonie przyjaciela, o którym nie wiadomo, czy poległ w boju. I Monika musi walczyć z rodzącą się miłością, w imię miłości umierającej. Głos życia depcze nawet najświętsze prawa przyjaźni i groby, by zaspokoić swój głód miłosny – oto wstrząsający temat Grzesznej miłości

Tłem dla niesłychanego bogactwa akcji w tym obrazie są najpiękniejsze pejzaże tatrzańskie, dostojne dwory szlacheckie, salony, w których rozgrywa się dwuznaczna gra namiętności, hazardu karcianego i politycznego. 

program kinowy