Hierowski Roman
Roman Hierowski
aktor
Janina (Jadwiga) Niemirycz
Stanisław Hierowski, Izabela z Pillerów
21 stycznia 1894 roku, Lwów
2 sierpnia 1974 roku, Warszawa
cmentarz przy ul. Sienkiewicza w Katowicach
Roman Hierowski po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął na wydziale filozoficznym uniwersytetu lwowskiego studia, które przerwał po trzech latach. Ojciec Romana, Stanisław Hierowski, był aktorem, który w trakcie swojej pracy scenicznej najdłużej związał się ze scena lwowską.
Aktorstwa Roman Hierowski uczył się u R. Żelazowskiego i od 1916 roku występował w teatrze lwowskim. Swoją karierę musiał przerwać w 1917 roku z powodu odbytej służby wojskowej.
W sezonie 1918/1919 Hierowski należał do zespołu teatru Plebiscytowego w Cieszynie, w 1919 roku powrócił do Lwowa i występował w teatrze miejskim do 1925 roku. Przeniósł się następnie do Teatru Polskiego w Warszawie i grał tam do końca sezonu 1928/1929. Od sezonu 1929/1930 do 1934/1935 występował w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. „Niezastąpiony w rolach salonowych amantów” pisano o nim. W latach 1935–1937 występował w teatrze miejskim w Łodzi, w sezonie 1937/1938 w Teatrze Miejskich w Wilnie, a w latach 1938–1941 i sezonie 1944/1945 w Polskim Teatrze Dramatycznym we Lwowie.
W 1945 roku Roman Hierowski z zespołem Polskiego Teatru Dramatycznego ze Lwowa przyjechał do Katowic i występował w teatrze Śląskim im. Wyspiańskiego do przejścia na emeryturę w 1970 roku.
Po wojnie zagrał również w kilku spektaklach teatru Telewizji.
Jego żoną była aktorka o pseudonimie Janina (Jadwiga) Niemirycz, której prawdziwe nazwisko brzmiało Józefa Gawendzianka.
Romana Hierowskiego, pomimo licznych sukcesów scenicznych, borykał się z paraliżującą tremą przed wejściem na scenę. Zmarł w wieku 80 lat, a jego grób z czarnego marmuru opatrzony jest napisem „Grób Rodziny Hierowskich ze Lwowa”.
„Warunki zewnętrzne predestynowały go zawsze do grania ról reprezentacyjnych. Piękna twarz o rzeźbionych rysach, znakomita, do końca życia, czupryna, przyprószona ostatnio bielą, wytworna, smukła sylwetka i autentyczny talent aktorski – słowem natura obdarzyła Romana Hierowskiego wszelkimi warunkami na czołowego scenicznego amanta”. „Powściągliwy, opanowany, o precyzyjnym warsztacie aktorskim reprezentował najwyższy poziom aktorstwa, pozwalającego tworzyć postacie pełne psychologicznej prawdy”. („Trybuna Robotnicza” 1974).
bibliografia
- internetowa Encyklopedia Teatru Polskiego