Zawadzka Halina
Halina Zawadzka
aktorka
Stefan Arnold
26 maja 1908 roku, Warszawa
17 marca 1994 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie
Halina Zawadzka uczyła się w Gimnazjum Żeńskim Antoniny Walickiej, a później w liceum prowadzonym przez siostry wizytki w Jaśle.
W roku 1924 wstąpiła do warszawskiego Instytutu Reduty, szkoły aktorskiej przy eksperymentalnym teatrze Reduta, założonym przez Juliusza Osterwę i Mieczysława Limanowskiego. Wraz z zespołem przeniosła się na jakiś czas do Wilna.
Rok później, jako adeptka, została zaangażowana do Teatru Narodowego. W roku 1928 zdała egzamin aktorski ZASP-u. Nadal występowała w epizodach na scenie Teatru Narodowego oraz teatru Letniego.
W roku 1932 została zaangażowana do Teatru im. Stefana Żeromskiego, założonego przez Irenę Solską. Pierwszą większą rolę zagrała w wodewilu Konstantego Krumłowskiego Białe fartuszki (reż. Jerzy Gołaszewski). Mimo sukcesu przedstawienia, teatr, borykający się z problemami finansowymi, kilka miesięcy później zamknął działalność.
W roku 1936 Halina Zawadzka poznała pracującego na Śląsku Stefana Arnolda, dziennikarza i recenzenta teatralnego. Przeniosła się do Sosnowca, gdzie dostała angaż w teatrze miejskim. Po ślubie zrezygnowała z aktorstwa. Pracowała w redakcji „Kuriera Zachodniego” – „Iskra”, którego redaktorem naczelnym był jej mąż.
Od roku 1928 Halina Zawadzka występowała w filmach. Dopiero jednak w roli zalotnej pokojówki w Pałacu na kółkach zwróciła na siebie uwagę. Dziennikarz Kina podkreślał jej „posągową urodę oraz nieuchwytne coś” i wróżył, że wkrótce młoda aktorka będzie „ozdobą ekranu”. W kolejnych latach wystąpiła w ośmiu filmach, ale żaden nie przyniósł jej znaczącej roli. W większej roli – atrakcyjnej blondynki, która na statku zostaje okradziona przez głównego bohatera (Jerzy Pichelski) – wystąpiła w dramacie Ludzie Wisły. Był to jednak jej ostatni występ przed kamerą.
Lata okupacji Halina Zawadzka spędziła w Warszawie.
Po zakończeniu II wojny światowej pracowała w fabryce materiałów budowlanych w Sosnowcu. W roku 1950 przeniosła się do Warszawy. Blisko dwadzieścia lat była urzędniczką w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W latach 70. pracowała m.in. przy projekcie odbudowy Zamku Królewskiego.
bibliografia
- nitrofilm.pl


