Hieronim Śpiewankiewicz awansuje na głównego kasjera w banku. W pobliskim sklepie zoologicznym poznaje uroczą ekspedientkę Adę, z którą wdaje się w gorący romans. Zaniedbuje swoją rodzinę i jego małżeństwo zaczyna się rozpadać.
Ada jednak nie ma czystych zamiarów wobec Śpiewankiewicza, ponieważ jest członkinią szajki bandyckiej, która zamierza okraść bank, w którym bohater Bogusława Samborskiego pracuje. Jednak zaczyna odwzajemniać uczucia zakochanego w niej kasjera i postanawia opuścić szajkę. Śpiewankiewicz, który sądzi, że Ada jest niewinną ofiarą bandytów, postanawia ukraść z banku pieniądze, uciec z nią i rozpocząć nowe życie.
Nie jest to jednak takie proste.
artykuły powiązane
Bogusław Samborski (Hieronim Śpiewankiewicz, kasjer w banku)
Betty Amann (Ada)
Helena Stępowska (żona Śpiewankiewicza)
Józef Orski (synek Śpiewankiewiczów)
Zula Pogorzelska (służąca Śpiewankiewiczów)
Adolf Dymsza (adorator służącej)
Eugeniusz Bodo („Inżynier”, przywódca bandy włamywaczy)
Stefan Szwarc (Jancio, włamywacz)
Lucjan Kraszewski („Lucek-Wykałaczka”, włamywacz)
Leon Recheński („Karaluch”, włamywacz)
Kazimierz Rawicz („Laluś”, włamywacz)
Czesław Raniszewski („Majsterek”, włamywacz)
Antoni Adamczyk („Morda”, włamywacz)
Paweł Owerłło (dyrektor banku)
Oktawian Kaczanowski (zwolniony główny kasjer)
E.M. Schummer (sekretarz dyrektora banku)
Leonard Zajączkowski (posłaniec w banku)
Lech Owron (detektyw)
Kazimierz Krukowski (paser)
Henryk Rzętkowski (dozorca, członek szajki włamywaczy)
w rolach epizodycznych panie: Ankudowicz, Luba Ditris, Flora Kozakiewicz, Radecka
w rolach epizodycznych panowie: Rogoziński, Jan Kucharski
oddziały piesze i motocyklowe Policji Polskiej pod komendą komisarza Wojciechowskiego
Niebezpieczny romans to jeden w pierwszych polskich filmów dźwiękowych. Został zrealizowany w kilku wersjach językowych: polskiej, angielskiej i niemieckiej. Oznaczało to, że aktorzy uczyli się dialogów w różnych językach, a sceny z dialogami zostały nagrane kilkukrotnie, w różnych wersjach. Ponadto powstała także wersja międzynarodowa, bez mówionych dialogów, ale z ilustracją muzyczną.
Udźwiękowienie filmu odbyło się w studiu wytwórni płytowe Syrena-Record. W 1930 roku, w związku z dotarciem do Polski pierwszych zachodnich filmów dźwiękowych, Syrena-Record założyła w pierwsze w Polsce atelier przystosowane do realizacji dźwiękowców. Ścieżka dźwiękowa do Niebezpiecznego romansu została nagrana w czterech językach w ciągu 12 dni.
Wielką atrakcją był udział niemieckiej aktorki Betty Amann w roli Ady, która w filmie zaprezentowała się w swoich prywatnych strojach.
Bogusław Samborski był porównywany do wybitnego niemieckiego aktora Emila Janningsa, który partnerował Marlene Dietrich w Błękitnym aniele (1930). Sam Samborski nie lubił tych odniesień.
Betty Amann w filmie zaśpiewała piosenkę w języku polskim. Wymowy uczył ja Kazimierz Krukowski, a Konrad Tom napisał tekst tak, aby miał „jak najmniej trudnych do wymówienia spółgłosek”.
Dwa reflektory podczas kręcenia filmu otrzymały imiona: Boguś i Betty.
Chór Dana wystąpił w dwóch scenach: w karczmie i z tangiem hiszpańskim. Ponadto Władysław Dan skomponował tango, które jest leitmotivem filmu i podkład muzyczny dla scen z Adolfem Dymszą i Zula Pogorzelską.
Orkiestra jazzowa wykonywała utwory pod dyrekcją Henryka Golda.
Film Niebezpieczny romans był pierwszym polskim filmem wyświetlanym na terenie Wielkiej Brytanii. Recenzje angielskie podkreślały „prymitywność reżyserii”, ale równocześnie chwaliły kreacje Betty Amann i Bogusława Samborskiego.
Francuscy recenzenci chwalili Bogusława Samborskiego, ale ich uwagę zwróciła Zula Pogorzelska, którą nazwali „wyborową artystka komediową”.
plenery
- Warszawa, ul. Boduena
- Warszawa, ul. Jasna
- Warszawa, ul. Jasna 1
- Warszawa, ul. Jasna 3
- Warszawa, ul. Jasna 6
- Warszawa, ul. Nowy Świat
- Warszawa, ul. Bracka 25
- Warszawa, ul. Sienkiewicza 12/14
- Warszawa, Wiadukt Markiewicza
- Konstancin-Jeziorna, Klarysew, ul. Warszawska 64
przy realizacji filmu współpracowały następujące firmy
- meble biurowe, maszyny do pisania Royal, arytmometry Facit z firmy Pacific, Jerozolimska 25
- palniki i urządzenia tlenowo-acetylenowe z firmy Spawotechnika, Królewska 47
- urządzenia wnętrz firm: Aleksander, Marszałkowska 108; B-cia Borkowscy, Jerozolimska 6; Hendel, Bagno 4; Osiński, Marszałkowska 123; Coqui, Wierzbowa 6; Kummer, Rymarska 8; Peszt, Focha 5; Ericson, Al. Ujazdowskie 47; Porębski, Nowy Świat 19; Gazownia Miejska, Kredytowa 3; Meko, Żórawia 24a
Niebezpieczny romans, reż. Waszyńskiego, to film sensacyjny, śmiało mogący konkurować z tego typu obrazami amerykańskimi. Betty Amann była fascynująca od początku do końca. Partnerował jej doskonały Samborski (prawie bezwiednie przypominający Janningsa). Dymsza i Pogorzelska stworzyli zabawną parę. Nie znaleźli jednak takiego popisu, jaki należałby się ich talentom. Bodo, Krukowski, Stefan Szwarc, Owron, Kaczanowski i Rzętkowski tworzyli dobrze zgrany zespól, pokierowany wprawną ręką reżysera Michała Waszyńskiego.
„Ewa” 1931, nr 2 (151) (11 stycznia)
Największą zaletą tego przeboju jest kulturalna praca reżysera Waszyńskiego. Z powieści Struga Fortuna kasjera Śpiewankiewicza pozostawiono jedynie nie zmienioną intrygę, wyrzucając poza nawias jej nastrój, jej atmosferę. Film niezwykle ciekawy, a silnie uwypuklony moment kryminalistyczny, walorów jego nie zmniejsza.
Reżyseria Waszyńskiego - kulturalna. Bogusław Samborski w roli kasjera Śpiewankiewicza rozwija całą skalę swego niepowszedniego talentu; równie dobry w momentach naiwnego zadowolenia, jak w chwilach obłędnej rozpaczy lub miłosnego zaślepienia. Betty Amann stwarza doskonałą sylwetkę przebiegłej uwodzicielki zaplątanej tragicznie we własne swe sieci. Gra jej dobra - chwilami znakomita. Bodo - doskonały. Zula Pogorzelska i Adolf Dymsza - świetna groteskowa para. Muzyka dobrana.
„Głos Poranny” 1931, nr 72 (13 marca)
Film polski realizuje coraz to śmielsze zamierzenia. Konkurencja zagraniczna, niezwykle silna, zwłaszcza jeżeli chodzi o filmy dźwiękowe, zmusza film polski do wytężenia wszelkich sił, aby nadążyć poziomem gry i doskonałością techniczną produkcji zagranicznej. W tym celu postanowiono ściągnąć do Polski najlepsze siły aktorskie z zagranicy, ażeby filmy wyprodukowane u nas, mogły liczyć nie tylko na powodzenie w kraju, ale również na zbyt poza jego granicami.
Próbą w tym kierunku jest film, kręcony obecnie przez wytwórnię As-Film w Warszawie. Film ten pt. Niebezpieczny romans osnuty został na tle głośnej powieści Andrzeja Struga Fortuna kasjera Śpiewankiewicza. Reżyseria filmu spoczywa w rękach Michała Waszyńskiego, stroną muzyczną kieruje kapelmistrz wiedeńskiej orkiestry symfonicznej Adam Szpak, w roli głównej występuje doskonały aktor charakterystyczny scen warszawskich Bogusław Samborski, którego partnerką jest piękna artystka niemiecka Betty Amann. Artystka ta odkryta została w ub. sezonie i zajaśniała od razu w filmie pt. Asfalt, gdzie wykazała pierwszorzędne walory aktorskie. Jej wyrazista gra potęgowana jest zmysłową i egzotyczną nieco urodą. W innych rolach ujrzymy tak popularnych w całej Polsce aktorów, jak: figlarną Zulę Pogorzelską, nieporównanego Bodo, wytwornego Dymszę i sławnego Lopka Krukowskiego.
„Światowid” 1930, nr 29 (311) (26 lipca)
Wujek Sam ma kozią bródkę
słowa: Konrad Tom
wykonanie: Kazimierz Krukowski
Na majówkę
słowa: Kondrat Tom
wykonanie: Zula Pogorzelska, Adolf Dymsza
[...]
słowa: Kondrat Tom
wykonanie: Betty Amann
