Dzieje grzechu (1933)
1933 rok
14 września 1933 roku
dramat
pełnometrażowy
Henryk Szaro
Mieczysław Znamierowski
Karol Borowski
Stefan Żeromski „Dzieje grzechu”
Tobis
Seweryn Steinwurzel
B. Jezierski
Stefan Norris, Jacek Rotmil, Józef Galewski (malarstwo artystyczne)
Władysław Dan
Antoni Słonimski
Feliks Maliniak
Stephot
Falanga
Sfinks
W rozgwarze wielkiego miasta żyje w skromnym mieszkanku rodzina Pobratyńskich. Pan Pobratyński przepija pieniądze i trawi czas w knajpce. Żona dźwiga na sobie jarzmo trosk i kłopotów. Na tle tego pospolitego życia wyrasta Ewa, czysta i piękna, jak kwiat wiosenny. Łukasz Niepołomski, młody uczony, odnajmuje w mieszkaniu rodziców Ewy pokój. Od pierwszego spojrzenia miłość. Ale Łukasz jest związany ślubem z inna kobietą. Nie mogąc uzyskać rozwodu, postanawia wyrzec się Ewy. Wyjeżdża nie pozostawiając adresu.
Mijają dni, tygodnie, miesiące bez wieści o Łukaszu. Aż wreszcie Ewa otrzymuje list wzywający ją do szpitala, w którym leży ciężko ranny Łukasz. Postrzelił go w pojedynku młody hrabia Szczerbic. Ewa bez namysłu wyrzeka się rodziny, domu i jedzie do Łukasza, a gdy Niepołomski zaczął przychodzić do zdrowia, brak tym dwojgu sił, aby się rozstać. Łukasz stara się o rozwód, wyjeżdża do Rzymu. Ewa po jego wyjeździe uświadamia sobie, że będzie matką. Listy od Łukasza przestają nadchodzić codziennie. Ewa dowiaduje się, że Łukasz dostał się do więzienia rzekomo za kradzież cennych dokumentów z archiwum.
Ewa rodzi dziecko. W przystępie rozpaczy, półprzytomna, topi je. Grzech! Straszliwy grzech, który odtąd ciągnąć się będzie za Ewą pasmem hańby. Ewa wraca do Warszawy. Obejmuje posadę kasjerki. Odnajduje ją Szczerbic, który kocha się w niej. Namówiona przez Szczerbica jedzie z nim do Rzymu, do Łukasza. A tymczasem wypuszczony z więzienia Łukasz wraca do Warszawy i dowiaduje się, że Ewa wyjechała zagranicę ze Szczerbicem jako jego kochanka. Ewa przypadkowo dowiaduje się, że Łukasz uzyskawszy rozwód, ożenił się z jakąś milionerką. Ślad o nim zaginął. Szuka zapomnienia w zabawie, strojach, rulecie. W wagonie sypialnym w drodze do Paryża, Ewa wpada w ręce Pochronia, czyhającego na nią od dawna. Sterroryzowana fizycznie i moralnie przez opryszka, zaczyna staczać się coraz niżej. Schodzi do rzędu kobiet ulicznych, staje się narzędziem zbrodni.
Pewnego razu bandyci, którym przewodzi wykolejony arystokrata Płaza-Spławski, przygotowują rewolwery i każą iść Ewie za sobą. Ona zadzwoni, zacznie rozmowę i utoruje opryszkom drogę. Ewa dzwoni. Drzwi otwierają się, zamajaczyła sylwetka Łukasza! Krzyk z głębi serca: „Łukasz! Uciekaj! Zabiją cię!”. Krótka walka. Strzały rewolwerowe. Ewa zasłaniając własnym ciałem Łukasza, pada śmiertelnie trafiona. Już go dojrzeć nie mogła! Z uśmiechem boskiej radości na ustach umarła, szukając w mrokach śmierci jego spojrzenia.