Lubieńska Karolina
Karolina Lubieska
Karolina Teresa Stawiarz
aktorka
Jan Hoppe (od 1930 roku, przez ok. dwa lata); książę Wacław Szuyski (od 1934 roku; 1940 rok rozwód); Jan Zbigniew Pastuszko (od 1953 roku)
Józef Stawiarz, Katarzyna z Sumarów
28 października 1905 roku, Berlin
25 kwietnia 1991 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 197-VI-16)
Warszawa, ul. Nowy Świat 3 (1937)
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski; Złoty Krzyż Zasługi; Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)
Karolina Lubieńska od najmłodszych lat mieszkała w Krakowie. To tam Stawiarzowie przyjęli nazwisko Lubieńskich.
Na scenie zadebiutowała 9 lipca 1921 roku. W latach 20. XX w. występowała na scenach krakowskich, łódzkich i lwowskich. Dużą popularność zyskała po przeprowadzce w 1929 roku do Warszawy, gdzie grała m.in. w Teatrze Polskim, Teatrze Narodowym i teatrze Nowym. Od 1931 roku występowała w filmach.
W czasie okupacji nie występowała, pracowała jako kelnerka w kawiarniach Café Bodo i U Aktorek. Podczas powstania warszawskiego brała udział w koncertach organizowanych dla powstańców i ludności cywilnej. Po upadku powstania znalazła się w Zakopanem, gdzie dostała pracę kasjerki w miejscowym kinie.
Jej ewentualny ślub ze Zbigniewem Rakowieckim podczas powstania warszawskiego wciąż pozostaje pod znakiem zapytania. 14 czerwca 1945 roku z wnioskiem poszukiwawczym Rakowieckiego do Polskiego Czerwonego Krzyża zwróciła się Halina Lubieńska, bratowa aktorki Karoliny Lubieńskiej. W dokumencie występuje ona jako „bratowa żony” Rakowieckiego, co oznacza, że najprawdopodobniej między 1940 a 1944 rokiem Karolina i Zbyszek zawarli związek małżeński. Nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające ich ślub, lecz należy pamiętać, że wiele metryk z czasów okupacji spłonęło w czasie powstania warszawskiego.
Po wojnie wróciła na scenę.