Solski Ludwik
Ludwik Solski
Ludwik Napoleon Sosnowski
aktor, reżyser
Michalina Solska (od 1881 roku); Irena Poświk (od 1899 roku); Anna Pieczyńska (od 1916 roku)
Franciszek Sosnowski, Stanisława Wojciechowska herbu Lubicz
20 stycznia 1855 roku, Gdów
19 grudnia 1954 roku, Kraków
groby zasłużonych na Skałce, Kraków
Order Budowniczych Polski Ludowej (1954); Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (28 grudnia 1945); Order Sztandaru Pracy I klasy (18 kwietnia 1951); Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (13 kwietnia 1935); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923); Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 25 września 1933, 13 listopada 1953); Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935); Medal 10-lecia Polski Ludowej (pośmiertnie, 21 grudnia 1954); Honorowa odznaka „Wilka” (1935); Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry, 1908)
Al. Jerozolimskie 31, Warszawa
Ludwik Solski debiutował w Krakowie w 1876 roku, następne lata spędził w teatrzykach wędrownych. Do Krakowa powrócił w 1883 roku i pozostał do 1900 roku. Przez kolejne 4 lata występował w Teatrze Wielkim we Lwowie. W latach 1905–1913 był dyrektorem Teatru Miejskiego w Krakowie (który od 1909 roku nosi imię Juliusza Słowackiego). Od 1918 do 1939 roku pracował (w tym reżyserował) w różnych teatrach Polski. Od 1944 roku ponownie przebywał w Krakowie.
Ludwik Solski był jednym z pionierów w realizacji repertuaru rosyjskiego na polskich scenach: Tołstoja, Czechowa, Gorkiego oraz adaptacji z Dostojewskiego.
Publiczność zapamiętała go szczególnie z niemej roli Starego Wiarusa w Warszawiance Stanisława Wyspiańskiego (premiera: 12 stycznia 1898 roku, Teatr Miejski w Krakowie).
Solski był honorowym dyrektorem Teatru Miejskiego we Lwowie (od 1935) i w Łodzi. Tytuł ten został mu nadany przez władze Łodzi w styczniu 1937 roku.
W trakcie bombardowania Warszawy we wrześniu 1939 roku zniszczeniu uległo całe mieszkanie Solskiego w kamienicy przy Alejach Jerozolimskich 31. W mieszkaniu znajdowały się liczne dzieła sztuki, w tym obrazy Józefa Mehoffera, Juliana Fałata i Piotra Stachiewicza oraz dwanaście obrazów Stanisława Wyspiańskiego.
Po upadku powstania warszawskiego Ludwik Solski miał być ewakuowany wraz ze Szpitalem Dzieciątka Jezus, gdzie przebywał.
Na scenie występował do końca – ostatni raz 5 czerwca 1954 roku jako Dyndalski w Zemście Aleksandra Fredry (miał wtedy 99 lat). Trzy dni po śmierci aktora jego imię przyjęła krakowska PWST.