FILM

Dusze w niewoli

Dodane 2024-12-01

ROK PRODUKCJI:
1930 rok

PREMIERA:
6 marca 1930 roku w kinie Colloseum

GATUNEK:
dramat

RODZAJ:
pełnometrażowy

ZACHOWANY:
tak

REŻYSERIA:
Leon Trystan

ASYSTENT REŻYSERA:
Lucjan Kraszewski

SCENARIUSZ:
Leon Trystan

PIERWOWZÓR:
powieść Bolesława Prusa „Dusze w niewoli” (1877)

UDŹWIĘKOWIENIE:
niemy

OPERATOR:
Leonard Zawisławski

SCENOGRAFIA:
Józef Galewski

CHARAKTERYZACJA:
Konrad Narkiewicz

FOTOSY:
W. Machowski

PLENERY:
przed i wnętrza kawiarni Italia w Warszawie

ATELIER:
Falanga

LABORATORIUM:
Falanga

WYTWÓRNIA:
Hel-Studio

KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Jerzy Starczewski

Artysta-malarz Ludwik Lachowicz jest w ciężkich warunkach materialnych. Aby zapłacić wpis szkolny za swą siostrę Zosię, pożycza pieniądze od zamożnego kolegi Jerzego Sielskiego.

Witold Kaniewski, łowca przygodnych znajomości, napastuje Zosię. Ludwik hamuje jego zapędy, za co zostaje spoliczkowany i wyzwany na pojedynek, z którego wszakże w ostatniej chwili wycofuje się przez wzgląd na siostrę i ojca alkoholika, których nie może zostawić bez opieki. Wzgardzony przez opinię, Ludwik dniami i nocami pracuje nad obrazem na konkurs Dusze w niewoli.

Ojciec jego nabroił w szynku, wobec czego właściciel chce wezwać policję. Ludwik znów biegnie po pożyczkę do Jerzego i staje się mimowolnym świadkiem zdrady małżeńskiej Leontyny Łęckiej, żony swego profesora, pozującej Jerzemu do obrazu W niewoli zmysłów. Podzielając powszechną opinię o Ludwiku jako o człowieku niehonorowym, Jerzy usiłuje kupić milczenie Ludwika, zrzeka się udziału w konkursie malarskim i na dodatek wciska mu plik pieniędzy. Ludwik bierze tylko jeden banknot, aby ratować ojca.

Los na krótko uśmiechnął się Ludwikowi: zdobywa pierwszą nagrodę na konkursie, sympatię i miłość fundatorki konkursu – Jadwigi. Witold, ongiś odpalony konkurent do ręki Jadwigi, przybywa z Jerzym, kuzynem Jadwigi. Jerzy oczernia Ludwika przed Jadwigą, która zrywa z nim znajomość.

Ojciec Ludwika pod wpływem zgubnego nałogu wykrada się z domu i wdziera się do mieszkania Jerzego, który przyłapuje go na kradzieży. Jerzy, pragnąc pomścić swoją profesjonalną porażkę, wzywa do siebie Ludwika i jednocześnie daje znać policji. Przybywa Ludwik, policja, a w momencie kulminacyjnym – Zosia. Katastrofa zostaje zażegnana.

Nazajutrz Jerzy rehabilituje Ludwika w oczach Jadwigi, albowiem nikczemność i intryga Witolda wyszły na jaw. Śpieszą do mieszkania Ludwika, aby go przeprosić. Zastają jego ojca w chwili napadu białej gorączki, kończącą się tragiczną śmiercią.

W rodzinie Lachowiczów minęła burza: Zosi i Ludwikowi już nic nie stoi na drodze do ich szczęścia.