Mazarekówna Stanisława

Aktorstwa uczyła się w Studiu K.S. Stanisławskiego w Moskwie.

W 1918 przyjechała do Polski. Swoje pierwsze aktorskie kroki stawiała w Reducie. Występowała m.in. w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie (1922–1925), Teatrze Polskim w Warszawie (1925–1927), teatrze Miejskim we Lwowie (1927–1930), teatrze Ateneum w Warszawie (1930–1931) i teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu.

Okres okupacji spędziła w Warszawie, pracowała w kawiarniach. W sezonie 1945/1946 grata w Teatrze Polskim w Bielsku i Cieszynie, w sezonie 1946/1947 w Opolu, w sezonie 1947/1948 w teatrze Powszechnym TUR w Krakowie. W Bielsku i Opolu zajmowała się również reżyserią. W sezonie 1948/1949 zaczęła pracować w Teatrze Polskim w Poznaniu, gdzie pozostała do emerytury w roku 1966.

1921 PRZEZ PIEKŁO (Ira, przyjaciółka Haliny)

P. Stanisława Mazarekówna, znana i ceniona artystka teatrów Krakowa, Lwowa i Warszawy, jest jedną z bardzo nielicznych przedstawicielek działu liryczno-dramatycznego w najczystszym tego słowa znaczeniu. Obdarzona z natury wy­marzonymi do tego rodzaju ról warunkami, wdzięczną, pełną czaru kobiecego urodą, głosem bogatym w szeroką skalę wzruszeń i ekspresji dramatycznej, wnosi na sceną coś więcej jeszcze wartościowego, a czego coraz dotkliwszy brak daje się odczuwać wśród młodszego pokolenia aktorskiego. Oto powiew dawnej, pięknej i wzniosłej epoki romantyzmu, w który na równi z kostiumem stroi p. Mazarekówna swe bohater­ki, przemawiające przez usta artystki pełnią wy­razu natchnionych strof poety.

„Światowid” 21 sierpnia 1937 roku, nr 34