Grodnicki Józef

Do szkoły średniej uczęszczał w Łowiczu. Uczył się następnie w szkole sztygarów w Dąbrowie Górniczej. Debiutował w 1909 r. na scenie w Sosnowcu. Grał w teatrach wielu miast Polski, był dyrektorem teatrów, często wystawiał operetki i niewybredne farsy. W czasie II wojny światowej kierował w Warszawie teatrami jawnymi: T. Maska, T. Miniatury i T. Komedia. 13 maja 1944 r. władze podziemne ukarały go chłostą za współpracę z władzami okupacyjnymi. Po wojnie nie został zweryfikowany przez ZASP. Pracował w administracji państwowej. Do pracy na scenie wrócił w roku 1954. Od 1956 r. do śmierci pracował w Teatrze im. Jaracza w Olsztynie.

1917 CARAT I JEGO SŁUGI (adiutant księcia Garina)
1931 DZIESIĘCIU Z PAWIAKA (prokurator)
1932 KSIĘŻNA ŁOWICKA (sędzia wojskowy)
1933 DZIEJE GRZECHU