Jenoval Kazimierz
Kazimierz Jenoval
Kazimierz Niechaj
aktor
Jan Niechaj, Małgorzata z Żynwalów
17 lutego 1906 roku w Twierdzy Modlin (wówczas Twierdzy Nowogeorgiewsk)
podczas II wojny światowej (dokładny czas i miejsce nie są znane)
Kazimierz Jenoval w niektórych dokumentach posługiwał się również nazwiskiem Jedynak. Według encyklopedii „Czy wiesz kto to jest?” Stanisława Łozy ukończył szkołę średnią, Szkołę Nauk Politycznych i szkołę dramatyczną, w latach 1919–1922 był ochotnikiem w Wojsku Polskim, a w latach 1922–1926 członkiem milicji PPS. Do informacji tych należy podchodzić z pewną dozą wątpliwości. Sam Jenoval podawał 1904 jako swój rok urodzenia, zapewne po to, by móc poszczycić się tak bogatym życiorysem.
Po raz pierwszy Kazimierz Jenoval zaistniał na łamach prasy 13 lipca 1924 roku, lecz w niezbyt chlubnych okolicznościach. Został zauważony na Dworcu Wileńskim w Warszawie, kiedy „z niezwykłą zręcznością wskoczył na brankard odchodzącego pociągu”. „Polska Zbrojna” tak relacjonowała zdarzenie: „Konduktor wagonu pocztowego zatrzymał pociąg, a wówczas dzielny skoczek jednym susem znalazł się na ziemi i zaczął uciekać. Przytrzymany przez kolejarzy i oddany w ręce policji ekwilibrysta wyrwał się i pomknął torem w kierunku Marek. Zatrzymano go wreszcie strzałami. W komisariacie zeznał, że jest artystą kinematograficznym i nazywa się Kazimierz Niechaj”. Wówczas jeszcze nikt o takim aktorze nie słyszał, ale już wkrótce faktycznie trafił on na deski teatrów, a następnie na kinowe ekrany.
W latach 1926–1927 Kazimierz Jenoval grał w teatrze Praskim w Warszawie, a w latach 1928–1929 należał do zespołu Teatru Miejskiego w Lublinie. W 1929 roku znów przebywał w Warszawie, gdzie wystąpił m.in. w sztuce Garbuska z Podwala Teatru Ludowego i Jasełkach teatru dla Młodzieży. W listopadzie 1930 roku był notowany w zespole kaliskiego teatru Rozmaitości, potem zaś na krótko dołączył do obsady lwowskiego Teatru Miejskiego. Po powrocie do Warszawy był aktorem między innymi w teatrze Popularnym, Teatrze Narodowym i teatrze 8.30. W latach 1933–1938 najczęściej występował w teatrach objazdowych, między innymi w Teatrze Wołyńskim w Łucku, z którymi grał spektakle m.in. w Lublinie. W 1939 roku zaczął grać na deskach teatru Kameralnego w Warszawie. „Amant o pięknych warunkach zewnętrznych, z dobrą dykcją i pewną dozą naturalnego komizmu” – pisał o nim Czesław Napiórkowski z dziennika „Echo” w maju 1939 r. W tym samym roku Jenoval zagrał też Konstantego w spektaklu Kobieta o małym sercu, który wystawiał Warsztat Teatralny Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej.
„Aktor to z Bożej łaski, skupiony, inteligentny, wyrazisty, o mocnej, męskiej powierzchowności. Była to myśl bardzo szczęśliwa, że pokazano nam tak znakomicie zapowiadającego się aktora” – pisano o jego roli na łamach magazynu „Kino” 7 sierpnia 1938 roku.
Kazimierz Jenoval zginął podobno w czasie II wojny światowej, ale dokładna data i okoliczności śmierci pozostają nieznane.