Starski Ludwik
Ludwik Starski
Ludwik Kałuszyner
scenarzysta, autor tekstów estradowych i piosenek
Maria Bargielska
Chaim Icyk (Ignacy) Kałuszyner, Chaja (Helena) z domu Szpiro
1 marca 1903 roku, Łódź
29 lutego 1984 roku, Warszawa
Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera C39-3-2)
Ludwik Starski przed wojną był sekretarzem redakcji „Expressu Wieczornego Ilustrowanego”. Pod pseudonimem Julian Starski publikował powieści kryminalne w odcinkach: Szczury Łodzi, Tajemnice łódzkiego cmentarza, Demon „czarnej willi”.
Napisał m.in. teksty piosenek dla kabaretów Qui Pro Quo, Gong, Morskie Oko, Perskie Oko, oraz filmów Zakazane piosenki, Skarb, Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy, Nikodem Dyzma.
W 1936 roku był we władzach ZAIKSu w sekcji utworów literackich mniejszych.
Podczas okupacji niemieckiej przez dwa lata ukrywał się w Warszawie. Po upadku powstania warszawskiego wraz z żoną i półtorarocznym synem, przeszli przez obóz w Pruszkowie i schronili się w Skawinie pod Krakowem.
W latach 1948–1949 kierował zespołem filmowym Warszawa, a od 1955 do 1963 roku zespołem filmowym Iluzjon.
Ludwik Starski był bratem Adama Ochockiego, dziennikarza i satyryka, i ojcem scenografa Allana Starskiego.