Betcherowa Stefania
Stefania Betcherowa
Stefania Betcher, 2° V. Stokowska
aktorka teatralna i filmowa
Jan, Maria z Masłowskich
19 sierpnia 1882 roku, Warszawa
2 lipca 1945 roku, Warszawa
Stefania Betcherowa od 1908 roku grała w teatrze Polskim w Kijowie, w 1909 została przyjęta do zespołu Marii Przybyłko-Potockiej w Częstochowie. Do końca I wojny światowej grała w teatrach i zespołach częstochowskich. W 1919 przeniosła się do Warszawy. Grała w teatrach Qui pro Quo (1920-1924), Perskie Oko (1925-1927), Nowości (1927), Uśmiech Warszawy (1930), Eliseum (1931), Rozmaitości (1933), Teatrze na Kredytowej (1934). W międzyczasie w sezonach letnich grywała w Dolince Szwajcarskiej. Największą popularność zdobyła jako parodystka, grywała także role charakterystyczne w operetkach.
Nagrywała płyty z monologami i scenkami humorystycznymi dla wytwórni Odeon, Parlophon, Syrena-Record i Lonora. Najstarsze odnalezione nagranie pochodzi z 1925 roku. W latach 1927-1930 nagrała dla Parlophonu kilka płyt z piosenkami i scenkami ludowymi. W pierwszej połowie lat trzydziestych uwieczniła dla Syreny liczne skecze folklorystyczne, podmiejskie i szmoncesowe oraz monologi. W 1933 brała udział w sesji nagraniowej obszernej serii bajek dla dzieci. Na przełomie 1934 i 1935 roku nagrała także kilka scenek dla wytwórni Lonora. W nagraniach towarzyszyli jej lubiani artyści kabaretowi i aktorzy charakterystyczni, m. in. Antoni Fertner, Konrad Tom, Ninka Wilińska, Czesław Skonieczny.
Stefania Betcherowa grywała także epizody w polskich filmach, głównie w komediach. Kreowała komiczne i charakterystyczne postacie, podmiejskie typy herod-bab, kucharek i gospodyń. Postacie o podobnym charakterze niejednorodnie odtwarzała przed mikrofonem rozgłośni warszawskiej Polskiego Radia w audycjach humorystycznych (m.in. z Władysławem Walterem).
Zmarła 2 lipca 1945 w Warszawie.
źródło: nitrofilm.pl