Krawicz Mieczysław

Krawicz Mieczysław
IMIĘ I NAZWISKO:
Mieczysław Krawicz
PRAWDZIWE IMIĘ I NAZWISKO:
Juliusz Mieczysław Antoni Kravitz (Krawitz)
ZAWÓD:
reżyser, scenograf, kierownik produkcji
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Ludwika Bronisława Wasilewska (ślub 26 lutego 1916 roku)
RODZICE:
Juliusz Krawicz, Antonina Kravitz
DATA I MIEJSCE URODZIN:
23 stycznia 1893 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
17 września 1944 roku, Warszawa
MIEJSCE SPOCZYNKU:
Stare Powązki w Warszawe (kwatera 304-6-13)
ADRES ZAMIESZKANIA:
Warszawa, ul. Lwowska 8

Mieczysław Krawicz ukończył szkołę średnią i Wyższe Kursy Handlowe w Warszawie. Po powrocie do kraju ze studiów w Niemczech podjął współpracę z wytwórnią filmową Sfinks.

 Zajmował się początkowo sprawami biurowymi, później projektowaniem dekoracji filmowych, organizacją zdjęć i produkcją, kończąc na reżyserii. W 1930 roku wraz ze Stanisławem Szebego oraz Zbigniewem Gniazdowskim założyli wytwórnię filmową Blok, w której początkowo pełnił rolę kierownika produkcji, a następnie reżysera. Od 1930 był wiceprezesem Związku Producentów Filmowych, apotem sekretarzem generalnym Naczelnej Rady Przemysłu Filmowego w Polsce.

W latach 30. współpracował z wieloma producentami i reżyserami żydowskiego pochodzenia, co wzbudziło plotki, jakoby sam Krawicz miał być Żydem. W październiku 1939 roku antysemicka jednodniówka „W natarciu” opublikowała te pogłoski jako fakt. Pomimo tego reżyserowi udało się podczas okupacji pokazać w kinach filmowane przed wojną filmy Sportowiec mimo woli i Ja tu rządzę. W okupowanej Warszawie Krawicz prowadził sklep filatelistyczny przy ul. Marszałkowskiej 114.

Był podejrzewany o współpracę z Abwehrą i szpiegowany, jednak śledztwo w tej sprawie z 1951 wykazało, że Krawicz ukrywał w swoim mieszkaniu Stanisława Szebego, Żyda. Sugeruje się, że to dla odsunięcia podejrzeń o tę działalność reżyser miał utrzymywać poprawne sto,sunki z Niemcami

Mieczysław Krawicz był szefem operatorów, którzy filmowali powstanie warszawskie. 13 września 1944 roku został ciężko ranny w głowę po wybuchu bomby. Zmarł 4 dni później w szpitalu polowym na skutek odniesionych ran. Został pochowany w zbiorowej mogile powstańczej przy ul. Lwowskiej 13. Po ekshumacji jego prochy złożono na cmentarzu Powązkowskim.

Mało wiadomo o jego życiu prywatnym. Wiadomo, że był żonaty, ale według meldunków polskiego kontrwywiadu „żona odeszła od niego, gdy stwierdziła, że jest homoseksualistą”.