Zawadzka Halina
Halina Zawadzka
Halina Zawadzka-Arnold
aktorka filmowa
Halina Zawadzka
Arnold
26 maja 1908 roku, Warszawa
17 marca 1994 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie
Halina Zawadzka urodziła się 26 maja 1908 roku w Warszawie. Uczyła się w Gimnazjum Żeńskim Antoniny Walickiej, a później w liceum prowadzonym przez siostry wizytki w Jaśle.
W roku 1924 wstąpiła do warszawskiego Instytutu Reduty, szkoły aktorskiej przy eksperymentalnym teatrze Reduta, założonym przez Juliusza Osterwę i Mieczysława Limanowskiego. Wraz z zespołem przeniosła się na jakiś czas do Wilna, gdzie w roku 1925 wystąpiła w dramacie Wesele Stanisława Wyspiańskiego (reż. Juliusz Osterwa).
Rok później, jako adeptka, została zaangażowana do Teatru Narodowego. Zagrała niewielkie role m.in. w Księciu Niezłomnym Juliusza Słowackiego (reż. Juliusz Osterwa, 1927) i Dziadach Adama Mickiewicza (reż. Aleksander Zelwerowicz, 1927). W roku 1928 zdała egzamin aktorski ZASP-u. Nadal występowała w epizodach na scenie Teatru Narodowego oraz Teatru Letniego.
W roku 1932 została zaangażowana do Teatru im. Stefana Żeromskiego, założonego przez Irenę Solską. Pierwszą większą rolę zagrała w wodewilu Konstantego Krumłowskiego Białe fartuszki (reż. Jerzy Gołaszewski). Mimo sukcesu przedstawienia, teatr, borykający się z problemami finansowymi, kilka miesięcy później zamknął działalność.
W roku 1936 Halina Zawadzka poznała pracującego na Śląsku Stefana Arnolda, dziennikarza i recenzenta teatralnego. Przeniosła się do Sosnowca, gdzie dostała angaż w Teatrze Miejskim. Po ślubie zrezygnowała z aktorstwa. Pracowała w redakcji Kuriera Zachodniego – Iskra, którego redaktorem naczelnym był jej mąż.
Od roku 1928 Halina Zawadzka występowała też w filmach. Pierwsze epizody zagrała m.in. w melodramatach Tajemnica starego rodu (reż. Emil Chaberski, Zbigniew Gniazdowski, 1928) i Grzeszna miłość (reż. Mieczysław Krawicz, 1929). Dopiero jednak w roli zalotnej pokojówki w Pałacu na kółkach (reż. Ryszard Ordyński, 1932) zwróciła na siebie uwagę. Dziennikarz Kina podkreślał jej „posągową urodę oraz nieuchwytne coś” i wróżył, że wkrótce młoda aktorka będzie „ozdobą ekranu”. W kolejnych latach wystąpiła w ośmiu filmach, ale żaden nie przyniósł jej znaczącej roli. Zagrała epizody m.in. w komediach Michała Waszyńskiego Jego ekscelencja subiekt (1933), Zabawka (1933) i Nie miała baba kłopotu (1935). W większej roli – atrakcyjnej blondynki, która na statku zostaje okradziona przez głównego bohatera (Jerzy Pichelski) – wystąpiła w dramacie Ludzie Wisły (reż. Aleksander Ford, Jerzy Zarzycki, 1938). Był to jednak jej ostatni występ przed kamerą.
Lata okupacji Halina Zawadzka spędziła w Warszawie.
Po zakończeniu II wojny światowej pracowała w fabryce materiałów budowlanych w Sosnowcu. W roku 1950 przeniosła się do Warszawy. Blisko dwadzieścia lat była urzędniczką w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W latach 70-tych pracowała m.in. przy projekcie odbudowy Zamku Królewskiego.
Halina Zawadzka zmarła 17 marca 1994 roku w Warszawie.