Nobisówna Maria

Nobisówna Maria
IMIĘ I NAZWISKO:
Maria Nobisówna
ZAWÓD:
tancerka, aktorka
DATA I MIEJSCE URODZIN:
3 stycznia 1911 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
1942, Warszawa

Maria Nobisówna już od dzieciństwa chciała zostać tancerką. Ukończyła szkołę baletową przy Teatrze Wielkim w Warszawie. Na początku statystowała w balecie m.in. w operach Faust Charlesa Gounoda i Carmen Georgesa Bizeta. Na początku lat 30-tych Władysław Daniłowski, jej szwagier, założyciel chóru Dana, zaproponował jej wspólne występy w różnych miastach Polski. Wzbogacała ich rewiowe przedstawienia solowym tańcem.

W roku 1932 występowała w Teatrze Banda, założonym przez Fryderyka Jarosy’egoJuliana Tuwima i Mariana Hemara. W czerwcu 1933 roku wzięła udział w pierwszym międzynarodowym konkursie artystycznego tańca solowego w Warszawie. Następnie należała do zespołu Wielkiej Rewii, a od 1936 roku tańczyła i śpiewała rewiowe piosenki w Teatrze 13 Rzędów. Prowadzili go Janusz Minkiewicz i Światopełk Karpiński, a występowali w nim m.in. Mira ZimińskaJadwiga AndrzejewskaKazimierz Krukowski i Ludwik Lawiński.

W 1937 roku Fryderyk Jarosy zaangażował Marię Nobisównę do Cyrulika Warszawskiego. W jednym z przestawień zauważył ją Stefan Jaracz, wówczas dyrektor i aktor Teatru Ateneum. Zaproponował jej główną rolę w sztuce Alfreda Gehriego Szóste piętro (reż. Zygmunt Chmielewski, 1938). Wcieliła się w kaleką dziewczynę z dużym wyczuciem dramatycznym. „Pięknie zarysował się jej talent, subtelny, skłonny do półtonów, pastelowy” – pisał recenzent Teatru. Rozwijała go pod kierunkiem Stanisławy Perzanowskiej w kolejnych przedstawieniach na tej scenie. Zagrała w parze z Leszkiem Pośpiełowskim w Świętoszku Moliera (1938) i ze Zbigniewem Rakowieckim Cyruliku sewilskim Pierre’a de Beaumarchaisa (1939). Ostatni raz pojawiła się w Teatrze Ateneum w czerwcu 1939 roku w komedii Szczęśliwe dni Claude’a Pugeta.

W filmie Maria Nobisówna wystąpiła tylko dwa razy. W roku 1932 zagrała role drugoplanowe w komediach Sto metrów miłości (reż. Michał Waszyński) i Romeo i Julcia (reż. Jan Nowina-Przybylski).

W czasie okupacji aktorka mieszkała w Warszawie. Zmarła po ciężkiej chorobie w roku 1942. 

źródło: nitrofilm.pl