Dan Władysław
Władysław Dan
Władysław Daniłowski
pianista, kompozytor, wokalista
Bronisława Nobisówna
Gustaw Daniłowski, Jadwiga Teresa z domu Żuranowska (Żurapowska?)
26 kwietnia 1902 roku, Warszawa
4 marca 2000 roku, Miami Beach (USA)
Mauzoleum Southern Memorial Park w Miami na Florydzie, Stany Zjednoczone.
Złoty Krzyż Zasługi (1938), Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP
Warszawa, ul. Wilcza 12/24 (1924)
Urodziłem się w Warszawie dn. 26/VI [sic!] roku 1902.
Po ukończeniu w Zakopanem szkoły p. Praussa w zakresie szkoły 4-o klasowej powszechnej, w roku 1912 zdałem egzamin klasy pierwszej w gimnazjum nowotarskim. Klasę pierwszą ukończyłem w Zakopanem, klasę drugą w gimnazjum realnym w Krakowie.
Po wybuchu wojny w r. 1914 zostałem odcięty od Krakowa, zamieszkałem w Warszawie, lecz z powodu nieznajomości języka rosyjskiego, nie mogłem uczęszczać do szkół: klasę trzecią przerobiłem sam.
W roku 1915 na jesieni złożyłem egzamin do kl. 4-tej szkoły im. Mikołaja Reja w Warszawie.
W rb. otrzymałem maturę w wyżej wspomnianym gimnazjum.
Władysław Daniłowski
student Wydziału Prawnego
(życiorys złożony na Uniwersytet Warszawski wraz z podaniem o przyjęcie na Wydział Prawa)
Władysław Daniłowski po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Konserwatorium Warszawskiego do klasy fortepianu oraz, na prośbę ojca, także na Wydział Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Podanie na studia złożył 8 lipca 1920 roku, a indeks otrzymał 1 lutego 1921 roku. W semestrze 1923/1924 przerwał naukę z powodów finansowych, ale 30 listopada 1924 roku otrzymał zgodę rektora na kontynuowanie studiów, które zakończył w 1926 roku. 3 października 1927 roku został przyjęty w charakterze doktoranta do Seminarium Prawa Państwowego i Międzynarodowego. W konserwatorium był członkiem Polskiej Kapeli Ludowej prof. Stanisława Kazuro.
Władysław Daniłowski nie unikał wyzwań patriotycznych.
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Z wojska został zdemobilizowany 26 listopada 1920 roku „z powodu demobilizacji uczniów i maturzystów”. Służył w randze szeregowca w 9 Pułku Artylerii Polowej (PAP) 2 baterii.
Z kolei 31 marca 1922 roku do rektora UW wpłynęło ponowne pismo Daniłowskiego z prośbą o przyznanie wstecznego urlopu na semestr zimowy 1921/1922, w którym pisze o swoim udziale w powstaniu górnośląskim: „Ponieważ na pierwszym roku studiów jestem już drugi rok (pozostanie na drugi rok było spowodowane powstaniem górnośląskim, w którym brałem udział), więc pozostanie powtórne na tym samym kursie ze względów formalnych, zwłaszcza wobec braku winy z mojej strony, byłoby dla mnie dotkliwym ciosem. Wobec tego jeszcze raz ponawiam swą prośbę o udzielenie mi urlopu na semestr zimowy r. 1921/22, którego kurs przerobiłem już w r. 1920/21″. Taką zgodę uzyskał 9 marca 1922 roku, była ona odpowiedzią na pierwsze podanie.
Zadebiutował jako kompozytor pisząc – pod pseudonimem Dan – kilka „numerów” dla teatru Qui Pro Quo. Wykonała je Hanka Ordonówna, w następnych latach został jej ulubionym kompozytorem.
Po ukończeniu studiów prawniczych, został urzędnikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, z trudem godząc pracę w teatrze Qui Pro Quo. O wyborze drogi życiowej ostatecznie zadecydowała fascynacja jazzem i oglądany w Paryżu amerykański kwartet wokalny The Revellers. Daniłowski postanowił stworzyć podobny chór w Warszawie.
Zespół pod nazwą Coro Argentino V. Dano zadebiutował w maju 1929 roku śpiewając tanga w języku hiszpańskim i z miejsca osiągnął sukces. Później z równie wielkim powodzeniem występował już jako Chór Dana. Zespół wielokrotnie koncertował za granicą (m.in. w Niemczech, na Łotwie czy w Związku Radzieckim, dwukrotnie odbył także tournée po Stanach Zjednoczonych).
W latach 30. Władysław Dan kierował swym zespołem, a także komponował piosenki dla teatrów rewiowych oraz do filmów. Do jego największych przebojów należą Co nam zostało z tych lat, Pokoik na Hożej, Jeśli zostać to na zawsze, Kochana, a także piosenki filmowe, m.in. pierwszy polski przebój filmowy Flisacy (z filmu Dziesięciu z Pawiaka), Może kiedyś innym razem (12 krzeseł), czy Barbara (Parada rezerwistów).
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się we Włoszech, gdzie dzięki pomocy Soavy Gallone dostał zamówienie na muzykę do filmu Tutto per la donna. Wkrótce potem wyemigrował do USA. Używał tam nazwiska Walter Dana. Założył kolejny męski kwartet wokalny, złożony z polonijnych śpiewaków, który także nazwał Chór Dana. Współpracował z polonijnymi rozgłośniami radiowymi. W Nowym Jorku założył wytwórnię płytową Dana Records. W 1948 roku nagrane przez niego polki Helene i Jedzie Boat dotarły na szczyty list przebojów, dzięki czemu Dana Records odniosła sukces i wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych wytwórni płytowych w USA. Sukces ten przyczynił się także do trwającej do dziś popularności polki w Stanach Zjednoczonych.
W 1958 roku przeniósł się do Miami i całkowicie oddał się pracy kompozytorskiej. Pod koniec życia stracił wzrok.