TWÓRCY FILMOWI

Jurandot Jerzy

Jurandot Jerzy
IMIĘ I NAZWISKO:
Jerzy Jurandot
PRAWDZIWE IMIĘ I NAZWISKO:
Jerzy Glejgeiwcht
ZAWÓD:
poeta, dramaturg, autor tekstów piosenek
MAŁŻONEK/MAŁŻONKA:
Stefania Grodzieńska
RODZICE:
Tadeusz Glejgewicht, Sabina z Bartów
DATA I MIEJSCE URODZIN:
19 marca 1911 roku, Warszawa
DATA I MIEJSCE ŚMIERCI:
16 sierpnia 1979 roku, Warszawa
MIEJSCE SPOCZYNKU:
cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie (kwatera B37-1-7)

Jerzy Jurandot, po ukończeniu gimnazjum w 1928 roku, studiował matematykę i chemię na Uniwersytecie Warszawskim i w 1934 roku uzyskał absolutorium. Od 1937 roku był mężem Stefanii Grodzieńskiej, tancerki, aktorki i piosenkarki.

Jako literat zadebiutował w 1929 roku, a w latach trzydziestych zyskał popularność. Pisał dla teatrzyków literackich, takich jak Cyrulik Warszawski (1935), Morskie Oko, Banda, Małe Qui Pro Quo (1937–1939) i innych. Jego piosenki śpiewali m.in.: Jadwiga Andrzejewska, Chór Dana, Tadeusz Faliszewski, Stefcia Górska, Tola Mankiewiczówna, Tadeusz Olsza, Ludwik Sempoliński, Zofia Terné i Aleksander Żabczyński. Pisał też dialogi filmowe, np. do filmów: Ada! To nie wypada!, Manewry miłosne czy Pani minister tańczy.

Od 1940 przebywał z żoną Stefanią w getcie warszawskim, gdzie był dyrektorem artystycznym i literackim w teatrze Melody Palace przy ul. Rymarskiej 12, a od czerwca 1942 w teatrze Femina przy ul. Leszno 35. Po rozpoczęciu w lipcu 1942 roku wielkiej akcji deportacyjnej z getta do obozu zagłady w Treblince ukrywali się w podwarszawskich Gołąbkach, w domu Zofii i Gabriela Kijkowskich, a Jerzy pracował jako stróż w ogrodniczej stacji doświadczalnej Mory. Od marca 1944 roku prawie do wybuchu powstania warszawskiego ukrywali się w mieszkaniu Heleny Niemyskiej przy ulicy Filtrowej 77.

Po II wojnie światowej był dyrektorem Rozgłośni Polskiego Radia w Lublinie, współpracował z kilkoma teatrzykami żołnierskimi i prasą satyryczną, był także naczelnikiem Wydziału Estrady Ministerstwa Kultury i Sztuki. W Łodzi utworzył i był wieloletnim kierownikiem teatru satyrycznego Syrena (1945–1950 i 1955–1957), przeniesionego w 1948 roku do Warszawy. W latach 1952–1955 pełnił funkcję dyrektora Teatru Satyryków w Warszawie. Ponadto współpracował z tygodnikiem „Szpilki”.

 

upamiętnienie

  • w 1997 roku powstał film dokumentalny Wspomnienie o Jerzym Jurandocie