Manewry miłosne

Manewry miłosne
ROK PRODUKCJI:
1935 rok
PREMIERA:
23 grudnia 1935 roku
GATUNEK:
komedia kostiumowa
RODZAJ:
pełnometrażowy
REŻYSERIA:
Jan Nowina-Przybylski, Konrad Tom
ASYSTENT REŻYSERA:
Władysław Śnieżawski
SCENARIUSZ:
Konrad Tom
OPERATOR:
Albert Wywerka
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris, Jacek Rotmil
MUZYKA:
Henryk Wars
SŁOWA PIOSENEK:
Jerzy Jurandot
OPERATOR DŹWIĘKU:
Stanisław Rochowicz
OŚWIETLENIE:
Feliks Maliniak
CHARAKTERYZACJA:
Konrad Narkiewicz
FOTOSY:
Leonard Zajączkowski
ATELIER:
Falanga
WYTWÓRNIA:
Kinofilm
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Dawid Lebenbaum
DYSTRYBUCJA ZAGRANICZNA:
Francja (Wesoły kawaler), USA (Manewry miłosne czyli córka pułku / Love Menoeuvres)

W Skowar, stolicy państwa Skumbria, stacjonuje pułk huzarów. Generał dowiaduje się z gazety o skandalicznych zabawach swoich żołnierzy na dancingu. Za prowodyra uznany zostaje porucznik Niko Quanti, słynący z rozrywkowego stylu życia. Rodzina postanawia ożenić go z bogatą rozwódką, baronową Kolmar.  

W kasynie odbywa się bal kostiumowy. Niko uwodzi nieznajomą w masce, nie wiedząc że to baronowa. W tym czasie Leonia i Babette, ciotki Nika, odwiedzają go w mieszkaniu. Zastają jedynie pijanego ordynansa. Na balu pojawia się Leda, córka pułku, ubrana w identyczną suknię jak baronowa. Niko, przekonany, że to z nią flirtował, złości się, że dał się nabrać. Kiedy znów spotyka „Ledę”, której twarz przesłania maska, zwierza się, że rodzina postanowiła ożenić go z baronową, z którą nie mógł wytrzymać nawet jej mąż. W czasie pocałunku spada z jej twarzy maska. Niko jest zaskoczony, że uwodził nie Ledę, tylko nieznajomą. Próbuje ją zatrzymać, ale kobieta pospiesznie wychodzi z kasyna.

Rano ciotki Nika dają mu pieniądze na spłatę długów. Jednocześnie oświadczają, że dopóki nie ustatkuje się i nie ożeni się z baronową, nie będą wspierać go finansowo. Warunkiem ma być też wizyta u baronowej w towarzystwie stryja Waldemara. Niko, który ma swój plan, nie chce świadka. Prosi więc Ledę, by zajęła się stryjem. W kiepskim nastroju jedzie do karczmy, gdzie bawią się koledzy z pułku. Cyganka wróży mu szczęście u boku pięknej blondynki, duże pieniądze oraz ślub.

Rano w drodze do posiadłości baronowej Niko i jego ordynans zamieniają się mundurami i rolami. Baronowa i jej pokojówka Lucynka, wyglądając przez okno, zauważają podstęp. Postanawiają także zamienić się rolami. Porucznik rozpoznaje w „pokojówce” nieznajomą z balu. Prosi ją, by zachowała jego podstęp w tajemnicy przed baronową. W trakcie obiadu, podczas którego baronowa i Niko odgrywają role służących, niespodziewanie zjawia się książę von Lampenstein, adorator baronowej. Ordynans, udający porucznika, wyrzuca go z pałacu. Podczas spaceru Niko oświadcza się „pokojówce” i przekonuje ją o swojej miłości.

W tym samym czasie rozwija się romans między „baronową” i „Nikiem”. Oboje zezwalają „służbie”, by zabawiła się w karczmie. Tam zjawiają się huzarzy z Ledą na czele. Niko z ukochaną uciekają przed nimi. W mieszkaniu zastają obie ciotki i stryja Waldemara. Niko oświadcza, że ożeni się z „pokojówką”. Dopiero teraz orientuje się, że jest nią baronowa. Ordynans zaręcza się z Lucynką. Huzarzy, którzy również zjawiają się w mieszkaniu Nika życzą zakochanym szczęścia.  

 

Artykuły powiązane

Manewry miłosne. Pałac dla każdego