Faliszewski Tadeusz
Tadeusz Faliszewski
Tadeusz Faliszewski
piosenkarz, aktor kabaretowy, rewiowy i operetkowy i reżyser, „beliniak”, porucznik intendent rezerwy Wojska Polskiego
Halina Kidawska
Władysław Faliszewski, Matylda z Kirchnerów
20 października 1898 roku, Żywiec
2 września 1961 roku, Chicago (USA)
Krzyż Niepodległości – 16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
Uczył się we Lwowie, tamże studiował w Szkole Politechnicznej. Podczas I wojny św. służył w Legionach Polskich, następnie w Wojsku Polskim. Pracował później jako oficer łącznikowy w Min. Spraw Wojskowych oraz Min. Spraw Zagranicznych. W 1922 r. zwolniony z wojska, rozpoczął wkrótce karierę sceniczną. Związany był głównie z teatrami operetkowymi i rewiowymi Warszawy, często też wyjeżdżał na występy do innych miast. Podczas II wojny światowej był więźniem obozu w Gusen. Brał udział w artystycznym życiu obozu, śpiewał dla więźniów, a także zorganizował teatr estradowy. Po wojnie znalazł się na emigracji; najpierw w Wielkiej Brytanii, gdzie był członkiem ZASP-u za Granicą i brał udział w jego pracach (1947-53), a także niekiedy występował na scenie Teatru Polskiego ZASP w Londynie. Później mieszkał w USA, gdzie występował w programach organizowanych przez Feliksa Konarskiego (m. in. w teatrzyku Pod Anteną). Był znanym i lubianym piosenkarzem okresu międzywojennego, nagrał wiele płyt gramofonowych. Spośród wszystkich polskich artystów tego okresu był pod tym względem rekordzistą: w latach 1928-1939 nagrał ponad tysiąc piosenek. Na płytach poszczególnych marek nieraz występował pod pseudonimami: Jan Pobóg (na płytach Melodia) oraz Jerzy Orowski (na płytach Lonora-Electro).