Niewolnica miłości

Niewolnica miłości
ROK PRODUKCJI:
1923 rok
PREMIERA:
31 października 1923 roku
ZACHOWANY:
zaginiony
REŻYSERIA:
Jan Kucharski, Stanisław Szebego, Adam Zagórski
SCENARIUSZ:
Józef Relidzyński
UDŹWIĘKOWIENIE:
niemy
OPERATOR:
Zbigniew Gniazdowski
SCENOGRAFIA:
Józef Galewski
CHOREOGRAFIA:
Feliks Parnell
WYTWÓRNIA:
Sfinks
PRODUCENT:
Aleksander Hertz
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Adam Zagórski

Dramat serca kobiecego.

Bronka, uwiedziona przez herszta bandy i będąca narzędziem w jego zbrodniczych rękach, nienawidzi życia, w które „zapędziła ją miłość do rzekomego Don Kichota, broniącego czci kobiety. Ten uwodziciel i awanturnik chce ją wciągnąć do kradzieży dolarów bogatemu ziemianinowi. Dziewczyna okaże się bezużyteczna dla opryszków, pokocha bowiem ich ofiarę. Wdzięczny obywatel zaprosi Bronkę na wieś, lecz i tam trafią apasze”.

Bohaterka zginie z rąk kochanka – bandyty osłaniając dziedzica własnym ciałem. Film kończy obraz jej świeżej mogiły z pękiem białych róż, złożonych na grobie przez ocalonego ziemianina i jego żonę.