Nowacki Janusz

Janusz Nowacki w 1909 roku ukończył Szkołę Aplikacyjną w Warszawie i za­angażował się do prowadzonego przez Marię Przybyłko-Potocką teatrze w Częstochowie, potem występował w zespole K. Hoff­mana. Na początku 1910 roku zorganizował własny zespół, z którym występował w Petersburgu i Dorpacie (sty­czeń-maj). Od maja do października należał do zespołu teatru Małego w Warszawie, od listopada 1910 roku do września 1911 roku występował w teatrze Ogniwo w Kijowie, w sezonie 1911/1912 w teatrze Komedia w Płocku, a 1912–1914 w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie.

W czasie I wojny światowej (1914Ž1917) służył w wojsku.

Na jesieni 1918 roku występował w zespole B. Skąpskiego w Mińsku Litewskim i Bobrujsku, w 1918–1919 w Teatrze Polskim w Warszawie, 1919–1921 w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie, w sezonie 1921/1922 w Teatrze Polskim w Poznaniu, w 1922/1923 w warszawskim teatrze Rozmaitości, w sezonie 1923/1924 w Teatrze im. Fredry w Warszawie; od 1924 w Poznaniu, początkowo (do 1932 roku) w Teatrze Polskim, a w sezonie 1933/1934 był dyrektorem teatru Nowego. W 1932 roku występował w Toruniu, w 1934 roku w Grudziądzu i w Gdań­sku, w sezonie 1936/1937 w Grodnie, a od 1937 do wybuchu II wojny światowej w teatrze Malickiej w Warszawie, także jako reżyser.

Po wojnie początkowo pracował w zespołach amatorskich, w sezonie 1947/1948 w teatrze jeleniogórskim, 1948 roku i 1949 roku w Teatrze Polskim w Warszawie, a od 1949 roku należał do ze­społu teatru Domu Wojska Polskiego w Warszawie.

Grał głównie amantów (lekkich, bohaterskich, lirycznych, salono­wych i charakterystycznych). 

bibliografia

• Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765–1965, PWN Warszawa 1973

1923 NIEWOLNICA MIŁOŚCI
1937 KOŚCIUSZKO POD RACŁAWICAMI