Minowicz Edmund

Edmund Minowicz początkowo występował na scenach krakowskich. Był bardzo popularny, w 1923 roku jako „ulubieniec scen krakowskich” przeniósł się do Warszawy i został zaangażowany do teatru operetkowego Nowości. Grał m. in. w operetce Medi Roberta Stolza. Od sezonu 1925/26 występował w legendarnym teatrze Qui pro Quo. Był zdolnym śpiewakiem, bardzo sprawnym tancerzem, amantem, grał w skeczach (szczególnie ceniony w skeczach szmoncesowych), niektóre numery i rewie reżyserował. Z uwagi na wyjątkową uczciwość i rzetelność pełnił także odpowiedzialne funkcje finansowe, np. rozdzielał pobory aktorskie. Z Qui pro Quo był związany aż do jego zamknięcia. W ostatnich miesiącach działania próbował ratować teatr i dofinansowywał go z własnej kieszeni. W Qui pro Quo poznał Fryderyka Jarosyego, z którym współpracował z przerwami aż do wybuchu II wojny światowej. W latach dwudziestych i na początku trzydziestych nagrał dla wytwórni Beka i Homocord kilka płyt z ariami operetkowymi i piosenkami kabaretowymi. Pod koniec 1932 roku dla firmy Odeon nagrał także skecze w duecie z Ludwikiem Lawińskim.

Po zamknięciu Quo pro Quo w 1931 grał w teatrze Morskie Oko. W lutym 1932 występował w reaktywowanym teatrze Qui pro Quo, jednak po dwóch miesiącach teatr upadł i Minowicz wrócił do Morskiego Oka, gdzie grał między innymi w operetce Bocaccio, a także w rewiach. W lipcu 1933 Morskie Oko zamknięto. Na sezon 1933/34 został zaangażowany do nowopowstałego teatrzyku Fryderyka Jarosyego Cyganeria, jednak i ta scena nie działała długo: nie dotrwała do końca sezonu. W maju 1934 Minowicz znalazł się z zespole kolejnego teatru Jarosyego: Starej Bandy, gdzie grał przez jeden sezon. W sierpniu 1935 roku Jarosy założył teatrzyk Cyrulik Warszawski, z którym był Minowicz związany przez cały okres jego działalności, tj. do marca 1939. W międzyczasie w 1938 grał gościnnie w noworocznym przedstawieniu teatru Wielka Rewia.

Grywał także epizody w filmach. Na sezon 1939/40 był zaangażowany do teatrzyku Figaro, którego dyrektorem także miał być Jarosy, i którego otwarcie miało się odbyć 3 września 1939. Niestety, do premiery nie doszło. Wojna przerwała karierę estradową Edmunda Minowicza. Znalazł się z warszawskim getcie, gdzie występował na wieczorach artystycznych w kawiarniach i teatrach. Od czerwca 1941 roku grał w teatrze Femina (m.in. w operetce Róża Stambułu, adaptacji operetki Księżniczka Czardaszka czy w komedii Miłość szuka mieszkania). W Feminie był także reżyserem, równocześnie grywał w teatrze Melody Palace. Zginął w 1943 roku podczas ewakuacji warszawskiego getta. 

źródło: nitrofilm.pl