Brochwiczówna Janina

Janina Brochwiczówna urodziła się 4 lutego 1910 w Moskwie i tam uczęszczała na pensję. Maturę zdała w Warszawie w 1927 roku. Trzy lata później zdała eksternistyczny egzamin ZASP. Latem 1930 roku rozpoczęła występy w warszawskiej Dolince Szwajcarskiej, a od września do listopada grała w nowo otwartym teatrzyku Uśmiech Warszawy. Miała dobre warunki zewnętrzne i dysponowała bardzo wysokim, lecz łagodnym sopranowym głosem.

Pierwszy wielki sukces odniosła w styczniu 1933 w roli Lucy w komedii muzycznej Peppina w teatrze operetkowym 8.30 i zyskała wielką sympatię publiczności i przychylność krytyki. W tym samym roku zdobyła tytuł królowej mody (królem został wtedy Zbigniew Staniewicz). Od lipca 1933 grała w Teatrze Polskim w komedii Porucznik Przecinek, a we wrześniu została zaangażowana przez Fryderyka Járosyego do kabaretu Cyganeria, gdzie do końca sezonu grała w rewiach i komediach muzycznych. Od czerwca 1934 grała w Szczęściu na poddaszu w Teatrze Małym. W październiku przeniosła się do Teatru na Kredytowej. Odniosła wielki sukces w inauguracyjnej komedii Straussa Piosenka o Nadinie. Niedługo potem spróbowała swych sił w operetce – zagrała główną rolę w Przygodzie w Grand Hotelu w teatrze Wielka Rewia. Próba ta wypadła bardzo pomyślnie. W roku 1936 wystąpiła jeszcze w kilku komediach muzycznych w Wielkiej Rewii i Reducie, a w lipcu grała w Podwójnej buchalterii w teatrze Letnim. Zaraz potem Fryderyk Jarosy zaangażował ją do swego nowego kabaretu Cyrulik Warszawski, gdzie z wielkim powodzeniem grała w komedii muzycznej Kariera Alfa Omegi – bijącej rekordy popularności satyrze na megalomanię Jana Kiepury i jego udział w sprawach politycznych. Występowała także przed mikrofonem Polskiego Radia w licznych recitalach, oraz audycjach muzycznych, m.in. Podwieczorku przy mikrofonie. W sezonach 1937/38 i 1938/39 grała już tylko w operetkach: Królu Włóczęgów w teatrze Letnim, Rozwódce w Wielkiej Rewii, Madame Pompadour w Teatrze Wielkim. Brała udział w ostatnim przedstawieniu teatru Letniego: w Sercu w rozterce granym 2 i 3 września 1939.

Po kampanii wrześniowej, w październiku 1939 znalazła się w Rumunii, skąd dotarła do Francji. W latach 1939-1940 brała udział w organizowanych przez YMCA występach dla polskich żołnierzy. W latach powojennych już nie udzielała się w środowiskach artystycznych. Zmarła 30 marca 1997 w Bretanii.

Trzykrotnie pojawiła się na srebrnym ekranie. Pierwszy raz wkrótce po debiucie, gdzie jako gwiazda rewiowa w duecie z Witoldem Contim zaśpiewała tytułowy szlagier w filmie Każdemu wolno kochać. W 1936 roku pojawiła się w epizodzie w filmie 30 karatów szczęścia. Główną rolę zagrała dopiero tuż przed wojną. Była to nietypowa dla niej, lecz poprawnie zagrana melodramatyczna rola w filmie Emila Chaberskiego Żona i nie żona.

Jako popularna śpiewaczka Janina Brochwiczówna nagrywała także płyty. Pierwszych nagrań dokonała wkrótce po debiucie, jesienią 1930 (były to dwie piosenki rewiowe nagrane w duecie z Wiktorem Budzyńskim). Wiosną 1933 po sukcesie w Peppinie dokonała swej największej sesji nagraniowej dla firmy Odeon: z orkiestrą Władysława Eigera nagrała siedem piosenek z komedii muzycznych (solo, w duecie z Andrzejem Boguckim oraz z towarzyszeniem Chóru Juranda). Jesienią 1934 brała udział w nagraniu serii piosenek żołnierskich z wojskową orkiestrą reprezentacyjną i chórem strzeleckim. Wiosną 1935 nagrała płytę z piosenkami ludowymi z tekstami Antoniego Bogusławskiego, a jesienią 1936 z orkiestrą Henryka Golda płytę z piosenkami wodewilowymi. Były to jej ostatnie przedwojenne nagrania. Podczas wojny we Francji nagrała kilka polskich piosenek dla wytwórni Kohorta.