Bogucki Andrzej
Andrzej Bogucki
aktor, śpiewak operetkowy, piosenkarz
Janina Paulina Godlewska (ślub 27 czerwca 1933 roku w Warszawie)
Stanisław Bogucki, Róża z domu Rapacka
11 listopada 1904 roku, Warszawa
29 lipca 1978 roku, Warszawa
Stare Powązki w Warszawie (kwatera 14-IV-22/24)
Nagroda Prezesa Rady Ministrów w dziedzinie twórczości radiowej dla dzieci (1959); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Nagroda Prezesa Rady Ministrów za twórczość rewiową; Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (1978 – wraz z żoną)
Andrzej Bogucki w 1920 roku, po czterech klasach warszawskiego Gimnazjum im. Mikołaja Reja, wstąpił do Korpusu Kadetów w Lublinie, gdzie uzyskał maturę. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu i został zawodowym oficerem Wojska Polskim. Służył w 7 Pułku Ułanów w Mińsku Mazowieckim; brał udział w zawodach hippicznych.
W 1929 ze względu na zły stan zdrowia został z wojska zwolniony. Zaczął występować w przedstawieniach dla dzieci organizowanych przez Henryka Małkowskiego na scenie teatru Polskiego w Warszawie. Zaangażował się do Teatru Polskiego jako statysta i 20 kwietnia 1930 roku debiutował tu w małej rólce Służącego (Volpone); do końca sezonu 1929/1930 grał epizody. W maju 1930 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski ZASP-u. Przez kolejne trzy sezony nadal grał niewielkie role dramatyczne w Teatrze Polskim
W sezonie 1931/1932 występował także w teatrzyku Banda. Na scenie tej rozpoczął karierę piosenkarza i odtąd występował nie tylko jako aktor dramatyczny, ale również śpiewał w komediach muzycznych, operetkach, na scenach rewiowych i kabaretowych Warszawy. Wiosną 1932 roku dla wytwórni Parlophon nagrał swoją pierwszą płytę. W 1933 roku zaczął nagrywać dla wytwórni Odeon, z którą związany był do końca 1935 roku, następnie nagrał dwie płyty dla wytwórni Syrena-Record. Ostatnich przed wojną nagrań dokonał latem 1937 ponownie dla Odeonu.
Po wybuchu II wojny światowej najpierw przebywał we Lwowie, gdzie w początku 1940 roku występował w teatrze rewiowym w sali kina Stylowe w Filharmonii, później wrócił do Warszawy. W teatrze nie występował; brał udział w pracach tajnych teatrów zespołów studyjnych, występował też jako piosenkarz w kawiarniach. Powstanie przeżył w Warszawie.
W styczniu 1945 w Lublinie zaangażował się do zespołu Teatru Wojska Polskiego, z którym w tymże miesiącu przybył do Łodzi; tu uczestniczył w porankach poetyckich organizowanych przez teatr. W 1947 roku powrócił do Warszawy.
Po II wojnie światowej nadal występował jako piosenkarz na estradzie. Odznaczał się dobrymi warunkami scenicznymi, wdziękiem ruchu i gestu, swobodą, humorem, a przede wszystkim bardzo charakterystycznym, pięknie modulowanym, ciepłym głosem i doskonałą dykcją. Pięknie mówił wiersz w komediach Fredry. Sukcesy odnosił w rolach komediowych, które prowadził bez szarży, z lekkością i humorem.
Największą popularność i uznanie zdobył jako piosenkarz estradowy i radiowy, specjalista od piosenek lirycznych, ale traktowanych z humorem lub żartobliwym dystansem. Zwany „polskim Chevalierem”, był świetnym wykonawcą przedwojennych przebojów.
Był doskonale znany radiosłuchaczom całej Polski ze względu na swój bardzo radiofoniczny głos. Śpiewał, recytował i występował w licznych audycjach i Teatrze PR już przed II wojną światową; po wojnie stale współpracował z warszawską rozgłośnią Polskiego Radia, m.in. przez wiele lat prowadził audycje dla dzieci (był laureatem nagrody państwowej za twórczość dla dzieci i młodzieży).
Na srebrnym ekranie debiutował w 1917 roku rolą dziecinną w filmie Tajemnica Alei Ujazdowskich. W latach 30. zagrał w kilkunastu filmach, przeważnie w rolach drugoplanowych i epizodycznych. Po wojnie grywał drobne role w filmach kinowych i programach telewizyjnych.
Był członkiem zasłużonym SPATiF-ZASP.
Andrzej Bogucki pochodził ze słynnego polskiego rodu teatralnego, był synem Stanisława Boguckiego i Róży z Rapackich, wnukiem Wincentego Rapackiego (ojca), mężem aktorki i śpiewaczki Janiny Pauliny Godlewskiej (ślub 27 czerwca 1933 roku w Warszawie).