Zimińska Mira
Mira Zimińska
aktorka, piosenkarka, reżyserka
Marianna Magdalena Burzyńska
Jan Grzegorz Zimiński (1917–1953), Tadeusz Sygietyński (5 stycznia 1954 roku – do jego śmierci 19 maja 1955 roku)
Jakub Burzyński
22 lutego 1901 roku, Płock
26 stycznia 1997 roku, Warszawa
Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A-24-tuje)
ul. Polna 64 (1937), ul. Krakowskie Przedmieście 67/5 (1974)
Mira Zimińska grywała od najmłodszych lat role dziecięce (m.in. Stasi w Ich czworo Zapolskiej, Isi w Weselu Wyspiańskiego) w Teatrze Miejskim w Płocku, w którym pracowali jej rodzice (ojciec był maszynistą teatralnym, matka wykonywała różne czynności, była bileterką, szatniarką, itd.).
Mając 16 lat wyszła za mąż za muzyka Jana Zimińskiego. W 1918 oboje zostali zaangażowani do teatru w Płocku, a następnie przenieśli się do Radomia, gdzie Zimińska zagrała m.in. rolę Władki w Aszantce Perzyńskiego. Zauważona w tej właśnie roli przez współwłaściciela kabaretu Qui Pro Quo artystka przyjechała na jego zaproszenie do Warszawy. W tym teatrze poznała swojego drugiego męża Tadeusza Sygietyńskiego, który był autorem muzyki do piosenek pisanych dla Zimińskiej przez Mariana Hemara. Jej pierwsze małżeństwo rozpadło się w 1920 roku, ale formalnie wzięła rozwód dopiero w 1953 roku.
W latach 1921–1931 występowała w kabarecie Qui Pro Quo, lansując wiele przebojów. Występowała także w innych teatrach warszawskich, m.in. w Cyruliku Warszawskim i Wielkiej Rewii.
5 kwietnia 1939 wystąpiła po raz pierwszy w teatrze Ali Baba z satyrą antyhitlerowską. W latach 1928–1938 i 1946–1948 była aktorką dramatyczną i komediową w warszawskich teatrach. Grała m. in. w teatrach: Polskim, Ateneum, Kameralnym. W 1937 pojawiła się w Na Pięterku, kawiarni Ziemiańska i stała się gwiazdą Małego Qui Pro Quo Jerzego Boczkowskiego.
Podczas kampanii wrześniowej (1939) była pielęgniarką. Uczestniczyła w ruchu oporu, była członkiem AK. W 1942 roku więziono ją na Pawiaku. W latach 1943–1944 pisała piosenki antyfaszystowskie dla gazeciarzy warszawskich. Podczas powstania warszawskiego dawała koncerty dla żołnierzy, a między koncertami pracowała jako pielęgniarka w powstańczym szpitalu.
Po upadku powstania trafiła do obozu w Pruszkowie, skąd uciekła z Sygietyńskim do zburzonej Warszawy. W latach 1944–1948 występowała na estradach Łodzi, Lublina i Warszawy. W grudniu 1948 roku założyła wraz z Sygietyńskim Państwowy Zespół Pieśni i Tańca Mazowsze. Od 1957 roku była reżyserem, kierownikiem artystycznym i dyrektorem Mazowsza. Laureatka wielu nagród i najwyższych odznaczeń państwowych. Opublikowała dwa tomy wspomnień (Nie żyłam samotnie, Druga miłość mego życia). Była członkiem zasłużonym ZASP.
