Janek Wrzos, niezwykle muzykalny chłopiec z biednej wsi, ląduje w domu poprawczym za rzekomą kradzież skrzypiec. Po latach, już jako dorosły chłopak ucieka z poprawczaka i zaczyna życie od nowa. Z początku jest bardzo ciężko, lecz po jakimś czasie robi karierę jako skrzypek i zakochuje się z wzajemnością w śpiewaczce Ewie. Zazdrosny konkurent, dziedzic Ludwik Zaruba, aby pozbyć się rywala, wyciąga na jaw jego niechlubną przeszłość.
Znana nowela Henryka Sienkiewicza Janko Muzykant posłużyła jedynie za punkt wyjścia dla fabuły: główny bohater nie umiera jako dziecko, a film przedstawia jego dalsze losy. Film wzorował się nieco na hollywoodzkich produkcjach i był zapowiedzią „lżejszych” obrazów obyczajowych kończących się happy endem, zgodnie z regułami gatunku.
Upamiętnienie
- Janko Muzykant jest jednym z pierwszych 70 filmów, które jesienią 2025 roku trafiły na Listę Polskiego Dziedzictwa Filmowego.
Artykuły powiązane
Maria Malicka (Ewa Korecka, śpiewaczka w kabarecie Morskie Oko)
Witold Conti (Janko Muzykant)
Stefan Rogulski (Janek w dzieciństwie)
Tekla Trapszo (matka Janka)
Adolf Dymsza (Florek)
Kazimierz Krukowski (Lopek)
Wiesław Gawlikowski (Artur Horski, profesor muzyki)
Aleksander Żabczyński (dziedzic Ludwik Zaruba)
Antoni Bednarczyk (ekonom)
Zygmunt Chmielewski (właściciel knajpy Krzaczki)
Stanisław Sielański (kelner)
Witold Skarżyński (strażnik w domu poprawczym)
Józef Karbowski (sędzia śledczy)
Jerzy Klimaszewski (mężczyzna na procesie Janka)
Kazimierz Jarocki
Janina Kozłowska (pokojówka Ewy)
Jerzy Roland
Witold Kuncewicz
Michał Halicz (kolega Janka z poprawczaka, dubbing piosenki wykonywanej przez Florka)
Oktawian Kaczanowski (gość na raucie)
Henryk Kawalski (mężczyzna na raucie gratulujący Janowi występu)
Leopold Brodziński (dziennikarz na raucie)
Barbara Gilewska (dziewczyna w knajpie Krzaczki)
Jerzy Ney
Włodzimierz Boruński (dubbing piosenki wykonywanej przez Lopka)
Był to jeden z pierwszych polskich filmów dźwiękowych. W latach powojennych znana była jedynie niekompletna kopia pozbawiona dźwięku. Nie jest jednak prawdą, że film istniał w dwóch wersjach: niemej i dźwiękowej. Od samego początku produkowany był jako film dźwiękowy, ze specjalnie skomponowaną ilustracją muzyczną autorstwa Grzegorza Fitelberga i Leona Schillera. Ponieważ jednak nie miał dialogów (miały one formę plansz z napisami), jego pozbawiona dźwięku kopia mogła być mylnie uważana za film niemy.
Dzięki sensacyjnemu odnalezieniu oryginalnych płyt ze ścieżką dźwiękową oraz pieczołowitej rekonstrukcji i restauracji cyfrowej odzyskał swoją pierwotną formę. Dziś to niezwykle ciekawy przykład filmu z okresu przełomu między kinem niemym a dźwiękowym.
przy realizacji filmu współpracowały następujące firmy
- toalety Marii Malickiej zapewniła firma Ewelina ul. Chmielna 24
- konfekcję męską – firma A. Chojnackiego ul. Marszałkowska 109
- samochody marki Auburn wypożyczyła firma Niktan ul. Nowy Świat 7
- meble trzcinowe – firma W. Krąkowskiej Al. Ujazdowskie 32