Brodziński Leopold
Leopold Brodziński
Leopold Trzebuchowski
autor tekstów, aktor, dziennikarz
Zofia Ginter (1931)
Łukasz Trzebuchowski, Maria z Brodzińskich
12 listopada 1894 roku, Warszawa
29 marca 1942 roku, Oświęcim (KL Auschwitz-Birkenau)
Leopold Brodziński studiował w Szkole Aplikacyjnej w Warszawie, a po jej ukończeniu debiutował na deskach teatru Letniego w warszawskim Ogrodzie Saskim. Podczas sezonu 1915/1916 grał równolegle w teatrze Artystycznym i teatrze Polskie Miniatury, a także nadal w teatrze Letnim. Na początku kariery używał pseudonimu Lech Orwicz.
Od 13 listopada 1915 roku do 8 maja 1916 roku był kierownikiem artystycznym zespołu Towarzystwa Dramatycznego, następnie założył grupę aktorską Niezależni. Po dwóch latach powrócił do gry na scenach teatrów Miraż i Qui Pro Quo, jednak wkrótce przystąpił do objazdowego teatru Żołnierskiego. W międzyczasie redagował i wydawał „Przegląd Teatralny”, ale wydawnictwo to nie przyjęło się i wkrótce Leopold Brodziński zaprzestał jego publikacji.
Od października 1919 roku przez kwartał był dyrektorem teatru Dramatycznego w Warszawie, od tego czasu sporadycznie pojawiał się w stałej obsadzie scen warszawskich.
W Bydgoszczy zjawił się jako dyrektor teatru Żołnierskiego na początku 1920 roku. Urządzał wieczory żywego słowa dla żołnierzy (i nie tylko), stając się ulubieńcem Bydgoszczy. Kiedy wystąpił w listopadzie 1920 roku, ”Dziennik Bydgoski” (nr 248) podał, że artyści-żołnierze wręczyli swemu reżyserowi wiązankę z jedwabną szarfą, na której widniał napis: ”Kochanemu niestrudzonemu Dyrektorowi Lechowi Orwiczowi – zespół teatru Żołnierskiego”.
Z Bydgoszczą związała się na dłużej i założył tutaj filię grupy Niezależnych przy bydgoskim kinoteatrze, z którą wystawiał sztuki. Brodzińskiego było wszędzie pełno, zarzucano mu, że „Dziennik Bydgoski” oddał mu w ręce dział recenzji teatralnych, które nie były obiektywne. Powodowało to spięcia z artystami bydgoskimi. Od 1924 przez rok redagował „Przegląd Teatralny i Filmowy”, który składał się głównie z tekstów Brodzińskiego.
W Bydgoszczy poznała Polę Negri, która kupiła w tym mieście kamienicę. Zdobył na tyle jej zaufanie, że w 1925 roku przywiózł on panią Eleonorę (matkę Poli) do Ameryki, płynąc przez ocean na pokładzie transatlantyku Olimpic, należącego do White Star Line, z Cherbourga do Nowego Jorku. Eleonora Chałupiec źle się czuła w Ameryce, pomimo że Brodziński zapewniał jej atrakcje i załatwiał za nią szereg spraw. Gdy Pola Negri kupiła pałac pod Paryżem, gdzie przeprowadziła się z matką, Brodziński zamieszkał w nim, zostając sekretarzem gwiazdy filmowej.
Pola Negro chętnie gościła polskich młodych artystów i jednym z nich był Witold Conti. Leopold Brodziński stracił głowę dla przystojnego aktora i postanowił zrobić z niego gwiazdę na miarę Rudolfa Valentino. Panowie podpisali umowę, na mocy której Conti musiał oddawać Brodzińskiemu 25% swojego wynagrodzenia przez osiem lat, w zamian Brodziński miał zaopiekować się młodym, ambitnym aktorem.
W 1929 roku podczas pobytu w Paryżu przystąpił na jeden sezon do zespołu polskich aktorów kierowanych przez Karola Bendę.
W 1930 roku powrócił do kraju, dwa lata później na krótki okres objął stanowisko dyrektora teatru Nowości. Założył i od 3 września 1932 roku był dyrektorem teatru 8:30. Podczas sezonu 1938/1939 pracował w charakterze referenta prasowego teatru Kameralnego w Warszawie, gdzie angażował się do ról epizodycznych.
Był członkiem Związku Dziennikarzy i Sprawozdawców Filmowych.
Leopold Brodziński poza pracą aktorską i dziennikarską zajmował się również tłumaczeniem sztuk teatralnych i librett operetkowych. Współautor operetek: Jacht miłości, Miłość i złoto, Na fali eteru. Był również autorem sztuk teatralnych m.in. Ironia losu (1913) i Miłość i zazdrość (1926).
Od 15 sierpnia 1940 był więźniem KL Auschwitz (z numerem obozowym 2195).