FILM

Śluby ułańskie

Śluby ułańskie
ROK PRODUKCJI:
1934 rok
PREMIERA:
23 grudnia 1934 roku
GATUNEK:
komedia
RODZAJ:
pełnometrażowy
ZACHOWANY:
tak
REŻYSERIA:
Mieczysław Krawicz
SCENARIUSZ:
Kazimierz Czyżowski, Marian Hemar
DIALOGI:
Marian Hemar
PIERWOWZÓR:
nowela K.A. Czyżowskiego
OPRACOWANIE LITERACKIE:
Marian Hemar
OPERATOR:
Zbigniew Gniazdowski
SCENOGRAFIA:
Stefan Norris, Jacek Rotmil
MUZYKA:
Marian Hemar, W. Eiger (opracowanie muzyczne)
SŁOWA PIOSENEK:
Marian Hemar
OPERATOR DŹWIĘKU:
Stanisław Rochowicz
CHARAKTERYZACJA:
Rudolf Ohlschmidt
FOTOSY:
Stephot
ATELIER:
Falanga
WYTWÓRNIA:
Blok-Muzafilm
KIEROWNICTWO PRODUKCJI:
Stanisław Szebego
KIEROWNIK ARTYSTYCZNY:
Juliusz Gardan
KONSULTACJA WOJSKOWA:
gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski
EKSPLOATACJA W POLSCE:
Muza-Film
DYSTRYBUCJA ZAGRANICZNA:
Niemcy (Ulanen Gelübde), USA (Soldier's Vows)

Pułkownik Gończa obejmuje dowództwo pułku kawalerii. W czasie spotkania żołnierze, biorąc za wzór swojego dowódcę, żartobliwie deklarują, że nigdy się nie ożenią. Gończa prosi majora Jana Załęskiego, by odszukał swój pamiętnik z czasów I wojny światowej.

Rok 1914. Jan zaciąga się do Legionów. Oddział pod dowództwem Gończy zatrzymuje się we dworze w Pleszczowicach. Gościny udziela im małżeństwo Marii i Stanisława. Kobieta wpada w oko Gończy, ale ona jest wierna mężowi. Jan bawi się z kilkuletnią Krzysią, która na pamiątkę wręcza mu małą piłeczkę. Żołnierze rekwirują konie. Do oddziału dołącza Stanisław i parobek Antek. Po drodze zatrzymują się u doktora Demola. On także decyduje się ruszyć z nimi na wojnę. W czasie jednej z walk ginie Stanisław. Jan zostaje postrzelony. Przed śmiertelną raną ratuje go piłeczka od małej Krzysi.
Po wielu walkach Gończa i Jan trafiają do obozu internowania w Szczypiornie. Udaje im się stamtąd uciec. Jadą do Pleszczowic. Gończa opowiada pogrążonej w rozpaczy Marii o ostatnich chwilach jej męża.

Rok 1934. Pułk kawalerii pod dowództwem pułkownika Gończy wyrusza na manewry. Grupa „biała” pod dowództwem majora Załęskiego ma zająć rejon Pleszczowic. Jan zatrzymuje się we dworze, gdzie spotyka dorosłą już Krzysię. Wspominają zabawy sprzed lat. Dziewczynę adoruje towarzyszący Janowi rotmistrz Jakubek. W sąsiednim dworze u doktora Demola zatrzymuje się pułkownik Gończa, dowódca grupy „czerwonej”. Razem idą na polowanie, na które przyjeżdża też Maria. Rotmistrz Jakubek zdradza Krzysi i Marii, że żołnierzy obowiązują „śluby ułańskie”. Wieczorem do dworu przyjeżdża Gończa. Jan i Krzysia, którzy darzą się uczuciem, biorą go „do niewoli”, by wyznał miłość Marii i zakończył celibat. Gończa i Maria długo ze sobą rozmawiają.
Rano przychodzi rozkaz, by udaremnić atak grupy „białej”. „Czerwoni” z doktorem Demolem ruszają do Pleszczowic, by „odbić” Gończę. Pułkownik wyrzeka się „ślubów ułańskich” i prosi o rękę Marię. Na ślubnym kobiercu staje też Jan i Krzysia oraz ordynansi obu oficerów, którzy podbili serca miejscowych służących.  

 

Artykuły powiązane

Jak śluby ułańskie naruszyły prestiż armii