Tajemnica skrzynki pocztowej

Inżynier Sław Lechowicz po powrocie z Paryża spotyka na ulicy Warszawy przy skrzynce pocztowej znajomą z Krynicy, którejś niegdyś pośpieszył z pomocą podczas jakiegoś wypadu w górach. Nina Zawojska, uradowana tym spotkaniem, zaprasza Sławka do domu rodziców. Po pewnym czasie nawiązuje się między młodymi węzeł miłości. Sław, wyjeżdżając do Paryża, przyrzeka pisać do niej codziennie listy. Sław dotrzymuje słowa, lecz listy jego nie dochodzą do adresatki. Nina sądząc, że Sław przestał ją kochać, prosi swego kuzyna, który wyjeżdża do Paryża, by się dowiedział o losach ukochanego. Listy zatrzymywała i czytała służąca Niny, która od pierwszego wejrzenia zakochała się w Sławie. Ostatni jednak list Sława wzruszył ją tak, że prędko powiadomiła Ninę, bawiącą na wsi u przyjaciółki, by powróciła z powrotem do domu. Sław, powiadomiony depeszą o nieporozumieniu, wraca do Warszawy, do Niny.

Jerzy Marr (inżynier Sław Lechowicz)
Maria Bogda (Nina Zawojska)
Iza Bellina (pokojówka)
Stanisława Karlińska
Zofia Lindorf
Bolesław Mierzejewski
Józef Węgrzyn
Aleksander Zelwerowicz
Benedykt Hertz
Eugenia Zasempianka
Franciszek Petersile
Larisa Winkowska
Zofia Grabowska
Janusz Nowacki

Był to pierwszy film w karierze przyszłej gwiazdy, Marii Bogdy. Debiutującej aktorce powierzono od razu główną rolę.

W związku z tym, że samowolnie zmieniono w trakcie produkcji tytuł filmu z Opowieści skrzynki pocztowej na Tajemnicę skrzynki pocztowej oraz dokonano skrótów i zmian w scenariuszu, jego autor Józef Relidzyński, zażądał usunięcia swojego nazwiska z czołówki filmu. 

Z produkcją wiąże się niemały skandal finansowy z udziałem inżyniera Edwarda Ruszczewskiego, wysokiego urzędnika pocztowego, który dopuścił się kilku przekrętów i malwersacji w II RP. Prywatnie kolega ze studiów ministra Poczt i Telegrafów płk. Bogusława Miedzińskiego, nakłonił przełożonego do nakręcenia dwóch filmów instruktażowych dla klientów poczty, jednak ostatecznie wyszła z tego naiwna historia miłosna. Inż. Ruszczewski wydał 300 tys. zł Poczty Polskiej na ten film. Była to „radosna twórczość”, która kosztowała skarb państwa 240 tys. złotych, ponieważ film przyniósł zysk w wysokości 60 tys. złotych.

Film został źle przyjęty przez krytykę i szybko zniknął z ekranów. Obraz nie zachował się w całości do dzisiaj, z ponad 100 minut do dziś przetrwał jedynie 13,29 minutowy fragment.

Stroje pań dostarczyła firma Gustaw Żmigryder w Warszawie, a kapelusze Germaine w Warszawie, ul. Jasna 14.