Marysia, córka kapitana portu gdyńskiego, komandora Korskiego, jest komendantką policji kobiecej w Warszawie. Pewnego dnia otrzymuje od ojca list z prośbą, aby przyjechała spędzić z nim dzień jego imienin.
Komandor Korski żywi nadzieję, że Marysia zaręczy się z porucznikiem Kotwiczem, który wraca z rejsu amerykańskiego na Kościuszce. Tym samym statkiem wraca do ojczyzny Polak amerykański Kostrzewa z córką Krysią, którą wbrew jej woli zaręczył z przemysłowcem warszawskim Nowickim.
Tymczasem jednak Krysia zakochała się w Kotwiczu i cieszy się jego wzajemnością. Marysia w drodze do Gdyni poznaje przypadkowo Nowickiego. W młodej parze budzi się uczucie miłości. Wszyscy spotykają się w gościnnym domu komandora, co wywołuje szereg zabawnych sytuacji.
Korski i Kostrzewa, nie przewidując oporu córek, ogłaszają zaręczyny Marysi z Kotwiczem i Krysi z Nowickim. Zbliża się dzień ślubu. Obaj ojcowie nie posiadają się z radości. W dwóch odświętnie przybranych karetach jadą do ślubu dwie pary, ale przypadek niweczy plany ojców i, idąc za głosem serca, Marysia pobiera się z Nowickim, a Krysia z Kotwiczem.
60 marynarzy statku Holstein polska policja kobieca
W kilku reklamach pojawiło się nazwisko Aleksandra Żabczyńskiego, ale w pewnym momencie zniknęło i pojawił się Witold Conti. Najprawdopodobniej nastąpiła zmiana w obsadzie głównej roli.
Film w 1935 roku zaczęła kręcić wytwórnia Lenafilm i np. w jej zapowiedziach wrześniowych możemy przeczytać, że za teksty piosenek odpowiada Julian Krzewiński, a już w październiku, że Konrad Tom. Ostatecznie jednak słowa napisał Jerzy Jurandot.
Sceny plenerowe w Gdyni zostały nakręcone przez Aleksandra Łowicza już sierpniu/wrześniu 1935 roku (wytwórnia Lenafilm), ale do atelier filmowcy weszli dopiero w kwietniu 1936 roku (wytwórnia Arte-Film).
Do skomponowania muzyki zatrudniono kompozytora wiedeńskiego Jacquesa D'Orange.
W filmie piosenkę Ja, ocean i whisky śpiewa trio Siostry Burskie: Zofia, Halina i Maria (była później pierwszą żoną Jeremiego Przybory). Jednak pełnej piosenki nie ma i nie było. Siostry Burskie śpiewały tylko w tle i jedynie w krótkim fragmencie są na pierwszym planie.
przy realizacji filmu współpracowały następujące firmy
stroje pań zapewniła firma Villars
[…] Po tych obrazach zdawałoby się. że można będzie odetchnąć świeżym, morskim powietrzem w Małym marynarzu, lecz zamiast szerokiej tafli wodnej, widzimy ciasne deklaracje i jeszcze ciaśniejszy scenariusz (A. Łowicz i Benda), pokazujący Bogdę, Grossówną, Fertnera i Brodniewicza w głównych rolach. Sentymentalne łzy na widok ojczystego portu, problem: Amerykanka i Polacy, upijający się przy lada okazji, słabe dowcipy i zachowanie się godne jakiegoś Pacanowa – oto treść, mająca robić nam propagandę! Lepiej, żeby zagraniczne oko nie widziało tych zgrywających się twarzy, reżysera, nieumiejącego sobie poradzić z najprostszymi scenami, scenarzysty, wypaczającego obraz współczesnej obyczajowości polskiej! Daleko lepie, by ucho nie słyszało tego „tonu”, urągającego współczesnej technice filmowej.
„Czas” 1936, nr 195 (18 sierpnia)
Temu, kto zgadnie, dlaczego film nosi taki tytuł, powinna dyrekcja kina przeznaczyć poważną nagrodę za domyślność. Jest tu morze, są marynarze i okręty, ale także jest policja kobieca i z równym powodzeniem można dać tytuł Mała policjantka.
Wracając do filmu odnajdujemy w ram wszystko, co zazwyczaj znajduje się w filmach polskich, a więc w dostatecznej ilości wady i trochę plusów na okrasę. Wadą jest słaby montaż, luźne i dość przypadkowe połączenie poszczególnych momentów akcji, przerywanej nie zawsze szczęśliwie wstawkami. Jest kilka udatniejszych przejść i to jeszcze bardziej podkreśla pozostałe braki. Następnie ton nie należy do udanych. Zdecydowanie za to zyskuje ogólny poklask dobry humor, który od początku do końca towarzyszy wszystkim scenom. Nierówne jest wprawdzie nasilenie i jakość tego humoru, od groteski, przez sentyment, przeskakuje do stylizowanej farsy, ale zawsze lepszy już taki humor niż żaden.
Wykonawcy bardzo nierówni. Najlepszy bezsprzecznie aktorsko jest Brodniewicz. Doskonale idzie naprzód milutka i zgrabna Helena Grossówna. Razem z Cybulskim [zapewne chodzi o Witolda Contiego – przyp. red.] tworzą ładną parę. tylko po co Cybulski śpiewa, nie wiadomo. Maria Bogda wygląda dobrze, z wdziękiem nosi mundur policjantki (a jakże, nosił Brodzisz, więc i ona powinna, choć to raczej nie jest w akcji potrzebne). Gorzej wypadła dykcja, za którą poniżą odpowiedzialność dwaj panowie reżyserzy (Nowina-Przybylski i Konrad Tom).
Odrzuciwszy skrupuły, można się trochę pośmiać z tym oczywiście warunkiem, że nie przejmiemy się onieśmielającym podtytułem w afiszu: „pierwsza rewelacyjna komedia polska". Lekka przesada.
Dodatki dobre.
Tad. C., „Słowo” 1936, nr 238 (30 sierpnia)
program kinowy
program kinowy
program kinowy
„Głos Poranny” 1936, nr 318 (19 listopada)
„Kino i Rewja dla Wszystkich” 1936, nr 7 (12 kwietnia)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 17, s. 7 (1 września)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 22, s. 11 (15 listopada)
„Wiadomości Filmowe” 1936, nr 7, s. 10 (1 kwietnia)
„Wiadomości Filmowe” 1936, nr 9, s. 6 (1 maja)
„Wiadomości Filmowe” 1936, nr 13 (1 lipca)
„Czas” 1936, nr 187 (10 lipca)
„Głos Poranny” 1936, nr 316 (17 listopada)
„Jlustracja Polska” 1936, nr 42 (18 października)
„Jlustracja Polska” 1936, nr 42 (18 października)
„Bluszcz” 1936, nr 29 (18 lipca)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 17, s. 4 (1 września)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 17, s. 7 (1 września)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 17, s. 13 (1 września)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 19 (1 października)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 22, s. 10 (15 listopada)
„Wiadomości Filmowe” 1935, nr 22, s. 10 (15 listopada)
Helena Grossówna
Helena Grossówna
Helena Grossówna, Witold Conti
źródło: LOGOS
„Wiadomości Filmowe” 1936, nr 9, s. 6 (1 maja)
Helena Grossówna, Stefcia Górska
źródło: FOTOTEKA
Helena Gorssówna / źródło: FOTOTEKA
źródło: FOTOTEKA
Bolesław Horski, Maria Bogda, Witold Conti, Józef Orwicz
źródło: FOTOTEKA
scena zbiorowa z Heleną Grossówną w środku
źródło: FOTOTEKA
Siostry Burskie: Maria, Halina, Zofia
źródło: FOTOTEKA
Franciszek Brodniewicz i Józef Orwid
źródło: FOTOTEKA
Helena Grossówna, Antoni Fertner, Bolesław Horski, Maria Bogda, Witold Conti
źródło: FOTOTEKA
Prawie wszystkie sceny Małego marynarza z udziałem H. Grossówny i Olgierda były nakręcone na statku niemieckim Holstein (kap. Karol Sander), goszczącym w porcie gdyńskim. Reż. Łowicz i cały zespół nie mają dość słów uznania dla gościnności, jakiej doznali na Holsteinie, którego kapitan oddał do dyspozycji 60 marynarzy do scen zbiorowych. Notabene, już po raz drugi parowiec Holstein służy X-ej Muzie: w r. 1925 nakręcono na jego pokładzie kilka scen filmu niemieckiego z nieodżałowaną Lyą de Putti.
„Kino” 1935, nr 40 (6 października)
Wytwórnia Lenafilm, która kończy obecnie realizację sensacyjnej komedii muzycznej pt. Mały marynarz przedstawia aż pięć nowych twarzy filmowych, są to:
HELENA GROSSÓWNA – gwiazda operetki warszawskiej.
LENA OKSZAŃSKA – niezwykły talent komediowo-charakterystyczny.
OLGA ORLEŃSKA – śpiewaczka operowa, gwiazda Metrop. House w Now-Yorku.
JERZY OLGIERD – nowoodkryty sobowtór Walentina oraz WITOLD ŻADEJKO – charakterystyczny komik.
Posunięciem tym wytwórnia Lenafilm otworzyła nowe możliwości dla polskiego filmu.
Nowe twarze w polskim filmie, „Wiadomości Filmowe” 1935, nr 17, s. 7 (1 września)
Ja, ocean oraz whisky
muzyka: Jacques d’Orange
słowa: Jerzy Jurandot
wykonanie: Siostry Burskie (Maria, Halina, Zofia)
Ile miast znamy
Z tylu żon ma każdy z nas zbiór
Żona z Yokohamy
Z Tahiti, Singapoor
Ścigać wiatr w biegu
Z whisky ogałacać każdy port
Serca kraść na brzegu
To marynarski sport!
Ja, ocean oraz whisky
To kamraty od kołyski
Popijałem w portach wszystkich
Znam sztormy i mgły
Morski wąż na mą komendę
Żywe ryby znosi pędem
Latający zaś Holender
Jest ze mną na ty!
Każdą rafę znam i wyminę w mig
Każdą flachę na jeden jedyny mam łyk…
Ja, ocean oraz whisky
To kamraty od kołyski
I – rzecz prosta – z tańców wszystkich
Najmilszy mi jig!
Nie powiem ani słowa
muzyka: Jacques d’Orange
słowa: Jerzy Jurandot
Mógł nas dzielić świat
Mógł nas dzielić czas
Myśmy się musieli spotkać raz
Że znalazłem cię
Że poznałem cię
To nie był przypadek, o nie
Nie powiem ani słowa
Dziś serce ma głos
Nas wiąże przeznaczenie
Poślubił nas los
Wystarczy jeden uśmiech
Spojrzenie czy łza
I serce mówi sercu
Czy słyszysz? To ja
Nie powiem ani słowa
Nie trzeba nam słów
Że czujesz, że rozumiesz
Uściskiem to mów
Na pierś mi swoją główkę skłoń
Złóż dłonie w moją dłoń
Nie powiem ani słowa
Rozumiesz mnie już