Erwicz Ewa

Ewa Erwicz to ciekawa, choć niezbyt znacząca postać w polskiej kinematografii. Według dzisiejszego nazewnictwa spokojnie można ją nazwać celebrytką. Naprawdę nazywała się Zofia Zielińska. W 1931 roku zdobyła tytuł najbardziej fotogenicznej czytelniczki „Kina”, dzięki czemu otrzymała propozycję roli w filmie Jerzego Dal-Atana i Adama Augustynowicza Skarb zaginiony. Film niestety nie został ukończony, ale już wkrótce Ewa Erwicz zagrała epizodyczną rolę w dramacie historycznym Księżna Łowicka. Tygodnik „Kino” chętnie lansował laureatów konkursu i wielokrotnie podkreślał, że są właśnie jego odkryciem. W tym samym okresie Ewa Erwicz została twarzą nagłośnionej przez „Kino” niewielkiej kampanii społecznej „Długa suknia czy krótka”, dotyczącej mody kobiecej i dowodzącej wyższości krótkich sukienek nad długimi. Warto zaznaczyć, że w tamtych czasach przez krótką sukienkę rozumiano sięgającą do pół łydki ewentualnie nieco poniżej kolan. Wkrótce Ewa Erwicz wygrała konkurs na najlepsze zakończenie scenariusza filmowego Czarny ułan – główną nagrodą był udział w tym filmie. Zagrała także drobną rólkę w operetce Szczęśliwej podróży wystawionej w teatrze 8.30. Aktorka starała się obracać w wyższych sferach. Można ją odnaleźć na fotografiach z różnych uroczystości, a nawet eleganckich rautów. Pisała ponadto słuchowiska radiowe, przede wszystkim jednak grywała w filmach. Były to przeważnie role epizodyczne. Największym jej osiągnięciem filmowym była drugoplanowa rola w filmie Zamarłe echo z 1934 roku.

bibliografia

• M. Pieńkowski [w:] G. Rogowski, Skazane na zapomnienie. Polskie aktorki filmowe na emigracji, Muza, 2017.

artykuły powiązane

• Ewa Erwicz. Wschodząca gwiazda polskiego kina

1932 SKARB ZAGINIONY
1932 KSIĘŻNA ŁOWICKA (kelnerka w kawiarni)
1932 BIAŁA TRUCIZNA
1933 WARSZAWA DAWNA I DZISIEJSZA (kasztelanka)
1933 JEGO EKSCELENCJA SUBIEKT (uczestniczka dobroczynnej wenty)
1934 ALARM
1934 ZAMARŁE ECHO (Marylka, turystka)
1935 ABC MIŁOŚCI (klientka I)
1936 DWA DNI W RAJU (sekretarka) 

Zgrabna sylwetka, rasowe kończyny, mała główka o ślicznie rzeźbionym profilu i śmiałych, wyrazistych oczach – oto Ewa Erwicz, nowa i mile widziana postać w kinematografii polskiej. Debiutowała ona w Księżnie Łowickiej w niewielkiej rólce kelnerki, którą zwróciła jednak na siebie uwagę znawców. Obdarzona wybitnym talentem literackim i żywą inteligencją, wyróżniła się nadto w dziedzinie scenariopisarstwa, zdobywając 1-ą nagrodę na konkursie zakończenia scenariusza do filmu Czarny ułan.

Ewa Erwicz otrzymała bardzo staranne wychowanie, przebywała długi czas zagranicą, posiada rozległe stosunki towarzyskie i dopiero w ostatnich czasach znalazła się w pierwszym szeregu kandydatek na nowe gwiazdy filmowe w Polsce. Reż. Augustynowicz, zaniechawszy realizacji Czarnego ułana, ofiarował laureatce Kina jedną z głównych ról kobiecych w filmie Skarb zaginiony. Zarówno w tej, jak i w następnych kreacjach, odniesie niewątpliwie Ewa Erwicz zasłużony sukces.

Co jeszcze o niej powiedzieć? Nowa gwiazda lubi psy i konie, prześlicznie tańczy, uprawia różne sporty, posiada dźwięczny, czysty sopran i nieposzlakowaną dykcję.

Nowe twarze w filmach polskich, „Kino” 1932, nr 38