Dramatyczna opowieść miłosna, rozgrywająca się w pięknych, górskich plenerach (reżyser Adam Krzeptowski był rodowitym góralem).
Akcja zawiązuje się w chwili, gdy Jasiek Liptowski ratuje rannego turystę Stefana Relińskiego. Poszkodowanym opiekuje się Marysia, żona Jaśka. Stefan uwodzi kobietę, co wywołuje zrozumiały gniew jej męża. W górach dochodzi do bójki między Jaśkiem i Relińskim. Jasiek spada ze skały, zrozpaczona Marysia topi się w stawie.
W pozostałym przy życiu winowajcy budzą się wyrzuty sumienia. Anonimowo opiekuje się Jędrkiem i Hanką, sierotami po Liptowskich. Tak mija trzynaście lat. Zbigniew, syn Stefana, spotyka podczas górskiej wycieczki dorosłą już Hankę. Na Zamarłej Turni zaskakuje ich burza. Sytuacja staje się niebezpieczna. GOPR wyrusza na pomoc. Na ratunek synowi jedzie też inżynier Reliński. Zabiera ze sobą Jędrka, brata Hanki.
PAT
Krystyna Ankwicz (Marysia Liptowska, żona Jaśka)
Stanisław Sieczka (2 role: Jasiek Liptowski, mąż Marysi / dorosły Jędrek Liptowski, syn Jaśka i Marysi)
Wacław Pawłowski (Stefan Reliński, inżynier)
Dzina Oleńska (dorosła Hanka Liptowska, córka Jaśka i Marysi)
Zbigniew Staniewicz (Zbigniew, syn Relińskiego)
Ewa Erwicz (Marylka, turystka)
Mieczysław Bil-Bilażewski (Bil, narzeczony Marylki)
Maria Balcerkiewiczówna (Ewa)
Tadeusz Muller (amant)
Czesław Piaskowski (Antek)
Tadeusz Ordeyg (Szymon, stary góral)
Bronisław Orwicz (Józef, kum Szymona)
małe dzieci Liptowskich: Jędruś, Hanka
górale, góralki, turyści, goście dancingowi
15 lutego 1934 roku odbyła się premiera filmu pt. Zamarłe echo w reżyserii Adama Krzeptowskiego. Produkcja była próbą realizacji filmu fabularnego w duchu awangardowym. Większość zdjęć została zrealizowana w plenerach, wśród trudno dostępnych tatrzańskich szczytów i miał być pretekstem do pokazania piękna Tatr.
Dwie z głównych ról (Jasiek Liptowski, mąż Marysi / Jędrek Liptowski, syn Marysi i Jaśka) zagrał Stanisław Gąsienica-Sieczka, pierwszy polski skoczek narciarski, znany już publiczności z filmu Biały ślad.
Na planie o mało nie doszło do tragedii. Sieczka, stojąc na wąziutkim progu skalnym asekurował liną pnących się wyżej Staniewicza i Oleńską, gdy strącona przez nich nieuważnie garść kamieni zrzuciła go w przepaść. Natychmiast zareagowała sekcja ratownicza Towarzystwa Tatrzańskiego, która uwolniła z opresji niemal zemdlonego Sieczkę wiszącego na linie.
Zamarłe echo to przedostatni film Zbigniewa Staniewicza, tragicznie zmarłego (postrzelił się w pierś) aktora, nadziei polskiego kina.
Film składał się z dwóch części. Akcja pierwszej działa się w 1920 roku, a drugiej w 1933 roku.
Film jest dziś zapomniany i rzadko pokazywany, ponieważ do naszych czasów zachowała się jedynie niekompletna kopia: brakuje wielu fragmentów oraz całego zakończenia.
plenery
