Augustynowicz Adam

Gimnazjum ukończył w Nowym Sączu w 21 października 1915 roku. Klasy od I do VII kończył jako uczeń publiczny, zaś klasę VIII jako uczeń prywatny w c.k. drugim gimnazjum. Było to spowodowane podjętą służbą wojskową. Egzamin dojrzałości zdawał zaocznie w myśl rozporządzenia ministerialnego z dnia 29 lutego 1908 roku. „Na podstawie tego egzaminu uznano go większością głosów dojrzałym do studiów w Uniwersytecie” jak napisano w odpisie zaświadczającym zdany egzamin z dnia 1 lutego 1918 roku. 

Wstąpił do wojska 15 sierpnia 1914 roku. Został przydzielony jako podporucznik do Dowództwa Szkół Taborowych w Warszawie. Był wyznania rzymsko-katolickiego. 

Studia prawnicze i nauk politycznych podjął we wrześniu 1918 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. W poczet studentów na wydział prawny Uniwersytetu Warszawskiego został immatrykulowany 16 października 1919 roku.  Dostał wówczas pozwolenie ze swojego Dowództwa Szkół Taborowych na kontynuowanie studiów prawniczych. Ale już w semestrze 1921/1922 prosił o urlop dziekański na Uniwersytecie Warszawskim z powodu braku pogodzenia obowiązków ze służbą w Oddziale III sztabu Generalnego, gdzie pracował, z obowiązkami studenta (pismo do rektora z dnia 20 września 1921 roku). W semestrze zimowym 1921 roku próbował jednak pogodzić obowiązki żołnierza i studenta, ale obowiązki zawodowe zdecydowanie przeszkodziły mu w kontynuowaniu studiów. 

W 1921 roku pisał artykuły o kinematografii do „Żołnierza Polskiego”.

Około 1923 roku przystąpił do Towarzystwa Areo-Film, które powstało na polecenie Sztabu Generalnego, za zezwoleniem Ministra Spraw Wojskowych. Specjalnym celem Aero-Filmu była propaganda lotnictwa jako obrony państwa. W tej wytwórni powstał tylko jeden film Skrzydlaty zwycięzca według scenariusza Stanisława Karpińskiego, który zebrał bardzo niepochlebne recenzje. Wytwórnia Areo-Film została rozwiązana.

Przez pewien czas przebywał w Hollywood podpatrując pracę tamtejszych filmowców. 

W 1928 roku został redaktorem naczelnym wydawanej Polskiej Biblioteki Filmowej, która wydawała „ilustrowane książki z zakresu kina i filmu”. W 1930 roku został redaktorem naczelnym czasopisma Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny „Federacja”. Był także redaktorem naczelnym czasopism „Film Polski”, „Czaty”, „Reporter Polski” i „Nowa Polska”. Pisał do miesięcznika „Auto”.

W 1919 roku był już żonaty. 

bibliografia

• teczka z Archiwum Uniwersytetu Warszawskiego

1929 9.25. PRZYGODA JEDNEJ NOCY (reżyser)
1930 KARUZELA ŻYCIA (scenariusz, kierownictwo artystyczne)
1932 SKARB ZAGINIONY (reżyseria) 
1936 STRZAŁ W OPERZE (reżyseria)

Już kilka miesięcy siedziałem w Kalifornii. Od wczesnego ranka aż po zmierzch tkwiłem w sprawach filmu, chłonąc gorączkowo, wszystkimi porami nowe rzeczy, rzeczy potężne, co odbierały sen mym nocom. Wiele razy trzeba było ciszy i w miłym chłodzie nocy rozważać i głęboko wbijać w pamięć, żeby jak najwięcej tajemnic Złotego Cielca zabrać do Starego Kraju. 

A tymczasem fala upałów szła coraz większa. Wysuszała gardło, czerwieniła oczy, zmuszała nieraz cztery i pięć razy dziennie do zmiany bielizny, roztapiała energię i wiotką czyniła wolę. 

Najgorsze były popołudnia. Gdzieś koło trzeciej, kleiły się oczy nieprzemożonym snem. Zasikałem zęby z wściekłością, żeby się nie poddać, żeby nie ulec śpiączce. 

Nic mnie nie pocieszały życzliwe słowa. Że to niby każdy „forejner” (obcokrajowiec) przejść musi tę – chorobę trzeciej godziny. 

Nie dawałem się. Przemocą rozwierałem opadające powieki. Piłem taki śmieszny napój amerykański Coca Cola, który miał właściwości orzeźwiające. 

Wypalałem niesamowite ilości papierosów i klnąłem, jak Meksykanie. 

Adam F. Augustynowicz Jasia Opidowy „Camp”, z cyklu U stóp Złotego Cielca „Matys Sumien”, „Naokoło świata” 1927, nr 34

Adam F. Augustynowicz, publicysta, wybitny prelegent, jeden z pionierów Polskiego Filmu, ostatni szef Centralnego Urzędu Filmowego przy Sztabie Generalnym, założyciel szeregu firm filmowych, wydawnictw i stowarzyszeń, ostatnio Pola-Film w New Jorku i Dom Filmu Polskiego, wytrawny organizator, członek zarządu Domu Filmu Polskiego. Po odbyciu dłuższych studiów w Wiedniu, New Jorku i Hollywood, przystępuje w roku bieżącym do realizacji filmowej jednego z arcydzieł polskiej literatury. Jedno z pism fachowych rozpoczęło druk jego książki pt. Tajemnica filmu. 

„Kalendarz Wiadomości Filmowych 1927”

P. Augustynowicz w gorzkich słowach wyrzucał sferom rządowym w Polsce ignorowanie kina. Podczas gdy inne państwa, z Niemcami, Stanami Zjednoczonymi i Rosją sowiecką na czele, od dawna już oceniły olbrzymie znaczenie kina jako czynnika wychowującego masy i jako najskuteczniejszego środka propagandy wszelkiego rodzaju, myśmy przeoczyli zupełnie sprawę kina. Amerykanie, Niemcy, Francuzi poczynają dzisiaj produkować filmy w Polsce i dla rynku polskiego, narzucając nam w ten sposób swój interes polityczny i gospodarczy, swój intelekt i swój styl. Kino nie dotarło jeszcze do wsi polskiej; w Polsce jest dzisiaj 800 kin, podczas gdy może być 2 000. Rząd polski powinien drogą ustawy obniżyć podatki dla filmów produkowanych w Polsce. 

M.W., Państwo a film. Wieczór dyskusyjny w Polskim Klubie Artystycznym (16 maja 1928 r.), „Robotnik” 21 maja 1928 roku, nr 141 = nr 3335